Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Friday, April 22, 2005

Π'τανα η μαθητρια?

"Εισαι μοναχοπαιδι ε;" μου λεει ο τυπος και κουναει με νοημα το κεφαλι του.
Μεσα στο μυαλο του εχει ηδη καταλαβει τι ειμαι, πως λειτουργω, πως θα μιλησω και τι θα πω..
Οταν δε, του ερθει ο ουρανος σφοντυλι, θα προσπαθησει να με καλουπωσει μεσα στο πλαισιο που "πρεπει " να κινουμαι η θα μου βαλει καινουργια κορνιζα.

Πολλες φορες πηγαινα, πιο μικρη σε μια παρεα και με επιανε η μαλακια μου.
Αρχιζα να εκφραζομαι σαν αντρας.
Ελεγα ομως αστειες ιστοριες.

Αμεσως εβλεπα τις σκεψεις ζωγραφισμενες πανω στις φατσες.
Δεν θα σταθω καν στις γυναικες.
Οι αντρες ηταν σε αναλογια 80%,19% και 1%
Το 80 σκεφτοταν οτι αν χρησιμοποιουσα την λεξη αρχιδια, αυτο σημαινει ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ οτι μου αρεσει και να τα μπουκωνομαι,
οποτε εκανε την κινηση του...αν ηταν τελειως ημι-ηλιθιοι που ζουσαν στον φανταστικο κοσμο της τσοντας οπου η γκομενα ειναι παντα ετοιμη και προθυμη.
Οι υπολοιποι απλα σκεφτονταν οτι αν λεω "αρχιδι", για πλακα, τι θα γινει αν νευριασω και αστο που να τρεχεις τωωωωρααα...
(και απο μια αποψη, αυτο επιδιωκα)

Το 19% ηταν οι λεγομενοι σφιχτοκωληδες.
Που σε κοιτανε απο ψηλα και σκεφτονται οτι το επιπεδο σου ειναι μαπα και οτι εισαι μαλακισμενη.
Η οτι εισαι πουτανα.
Αν και οι πρωτοι το σκεφτονται αλλα δεν εχουν προβλημα με αυτο.
Αλλωστε....ημουν τραγουδιστρια.:P
Προσωπικα πιστευω οτι οσα δεν φτανει η αλεπου τα κανει κρεμασταρια και οτι οι εν λογο τυποι ειναι της σχολης "θελω μια γυναικα υπακουη, μουγκη, τυφλη, με ωραιο κωλο."


Το σπανιο 1% θα ηταν ενας τυπος ησυχος σχετικα, που τα ματια του θα γελουσαν και θα διασκεδαζε πραγματικα, "πιανοντας" το γαμημενο αστειο που ειπες, χωρις να κολλησει στην λεξη "αρχιδι"
Ενας τυπος που δεν θα επρεπε να σε βαλει αναγκαστικα σε μια κατηγορια.
Ειναι σοβαρη;
Ειναι πουτανα;



Παμε μια βολτουλα στις σχεσεις εκεινης της εποχης.
Ο ενας με γνωρισε στα 13.
Μεχρι τα 19 μου ειχε μαθει, το φιλι, το χαδι, το σεξ, τις κουτουλιες, το κερατο, την προδοσια, και τον φοβο.
Απο τα 16 παλευα να εδραιωσω λιγο το Εγω μου.
Ως ποτε θα ημουν "μαθητρια?"
Ως ποτε θα επρεπε να ειμαι το κοριτσακι του?

Χωρισαμε στα 19 γιατι δεν εβαλα την φουστα που ηθελε.
Και γιατι αγαπουσα τον κολλητο μου.
Δεν τον αγαπουσα οπως ειχε αγαπησει αυτος "την κολλητη μου" και ολο το λυκειο, αλλα δεν εχει σημασια.
Αυτος λοιπον δεν μπορουσε με τιποτα να χωνεψει οτι μπορουσα να παρω πρωτοβουλια.

Και δεν ηταν ο μονος τωρα που το σκεφτομαι.
Οσοι ειδαν την ευαλωτη πλευρα μου δεν αντεχαν να με βλεπουν να λικνιζομαι προκλητικα στο 9μιση εβδομαδες.
Και οσοι με γνωρισαν μετα το εννιαμιση εβδομαδες, δεν πιστευανε οτι δεν τρελλαινομαι για ακροβατικα, και οτι προτιμω 1000 φορες να δω μια ταινια παρα να βγαλω τα ματια μου.
Ειδικα αν κανει κρυο.



Προχτες μου ειπε μια τυπισσα, ελαφρως νταρντανα
"εσυ σεξυ? εσυ εισαι γατι."
Πεντε λεπτα πιο πριν χορευα και τρεγουδουσα το big spender και ο πρωην μου ηταν στα ορια του εγκεφαλικου.
he didnt know how to precess it I guess.

μαθητρια?
Πουτανα?


Πολλες φορες με πλησιαζουν και με ρωτανε και καταλαβαινω απο τις ερωτησεις οτι υπαρχει μια υστερικη αναγκη να γινει μια καταταξη.
Το καταλαβαινω απο μια αποψη.
Οταν ειμαστε μωρα και πλησιαζουμε πχ την φωτια,
μαθαινουμε να λεμε "κακο", για να μην καουμε ξανα.

Εκπαιδευτηκε ο εγκεφαλος να ανγνωριζει καποια πραγματα για να επιβιωσει και να προστατευτει.
Μονο που οι περισσοτεροι το εχουν παραχεσει.

Υπαρχει τρομερη ανασφαλεια μαλλον γιατι ολοι εχουν γινει critics για να μην πω δικαστες.
Ομολογω οτι εγω την γλυτωσα.
Ισως γιατι η μανα μου ηταν περιεργη, ισως γιατι ειμαι φοβερη φαντασμενη ψωναρα(εκει που εχω λογους), δεν καθησα ποτε να το κανω αυτο.
Παρα ειμαι εγωκεντρικη.
Αν με πειραξει καποιος του βγαζω ψυχογραφημα, αλλα σε γενικες γραμμες δεν ξεκινω με το να τον κατηγοριοποιησω καπου, ισως και αυτος ναταν ο χαμος μου τελικα.

καμια φορα καταλαβαινω τι ατομα εχω μαζεψει διπλα μου(οταν κοιταω με τα ματια των εξω), η το ποσο διαφορετικοι κοσμοι μαζευονται στα παρτι μου.
απο την μια ο παραγωγος πχ της Πασπαλα
Ή μια καθηγητρια φιλολογιας, πανεπιστημιου
και απο την αλλη, η μπουζουκτσου που φλερταρει με τον υδραυλικο μου.

Δεν μ αρεσει να τους βλεπω ετσι.
Και καμια φορα κοιταω μεσα απο τα ματια καποιων "φιλων" και βρισκω τον κοσμο του πολυ
"στειρο " και φοβισμενο για τα γουστα μου.
Οχι δεν μ' αρεσει να βλεπω τους αλλους ετσι.


Θα εχανα πολλα πραγματα.






Στο καραοκι, βλεπω τελικα και με τι διαθεση κοιταει ο αλλος τον κοσμο.
Θα χειροκροτησει τον αφωνο για το θαρρος του?
Θα χαρει μαζι του για το επιτευγμα του να βγει και να εκτεθει στον κοσμο?
Η θα κατσει σε μια σκοτεινη γωνια να κρινει και να κοροιδεψει, στην ασφαλεια
που του παρεχει η απομακρυνση του προβολεα?



Εσυ που εισαι τοσο ερωτικη, ντρεπεσαι? δεν το πιστευω.
Εσυ που εισαι τοσο διαβασμενη, να μιλας τοσο ωμα, τι κριμα.
Εσυ που εισαι τοσο ξενερωτη, τι σεξυ και μαλακιες μου λες? Εισαι σαν μπουμπου
(δυστυχως αυτο το ειχα ακουσει απο γκομενο)
Εσυ εισαι υπερβολικα καλη.Οριοθετησου.
Εσυ που δεν σηκωνεις μυγα στο σπαθι σου;
Εισαι μητρικη και "μανα του λοχου"
Εισαι ψυχρη και σκληρη.
Εισαι ειρων και ντιβα.
Παραεισαι προσιτη και ευκολη.


Πουτανα η μαθητρια?
Μαθητρια η πουτανα?

Μαθητρια ελεγε η μαμα
πουτανα ελεγε ο μπαμπας

Ευσεβεις ποθοι?
Φοβιες?



Μηπως απλα ο καθενας καθρεφτιζεται και ερμηνευει αυτα που εχει μεσα του,
αυτο που ΜΠΟΡΕΙ να ειναι ο ιδιος (η Οχι) ;
νομιζω τοχε πει και ο Φρουντ.
Προβολες, νομιζω λεγεται.


in the mean time, και μεχρι να κανει ο καθενας την πορεια του...
Πειραζει που εγω ειμαι λιγο απ΄ολα ,
και πειραζει που θα θελα καμια φορα
να υπαρχει αποδοχη
χωρις αιτια?

Θα ηταν η ζωη μας λιγο πιο ευκολη, λιγο πιο ευχαριστη και σαφως λιγοτερο σπαζαρχιδικη.


δηλαδη το δεντρο στο πεζοδρομιο το αξιολογουμε για να δουμε αν εχει το δικαιωμα να ειναι εκει?
Κοιταμε το χρωμα και την υφη του και το θελουμε η το απορριπτουμε?
Αποφασιζουμε αν του αξιζει να υπαρχει κατω απο τον ιδιο ουρανο με μας?
(Αν δεν εχει φυλλα Πραντα και πιστοποιητικο γνησιοτητας οτι φυτευτηκε στο Γιεηλ, την πουτσ...ε)

Δεν νομιζω.

Γιατι το κωλο δεντρο ναχει πιο πολλα δικαιωματα απο μενα δηλαδη?

Και γιατι εγω ναχω πιο πολλα δικαιωματα απο σενα?
(στο μυαλο μου δηλαδη και κουνια που με κουναγε....)


Εκτος αν μερικοι απο μας δεν χεζουν, κλανουν, ρευωνται, κανουν εμετο, σκαλιζουν την μυτη τους, και σκορπανε τριανταφυλλα στο καθε ανοιγμα της ανατομιας τους.
Εκει παω πασο.

13 comments:

morpheous said...

Είναι βασική αρχή της κάθε κοινωνίας να κατηγοριοποιεί τους ανθρώπους. Δεν είναι απαραιτήτως κακό, αλλά σίγουρα κρύβει τις παγίδες του, μερικές από τις οποίες πολύ σωστά ανέφερες! That’s life I guess!

Steph said...

"You are not a beautiful and unique snowflake. You are the same decaying organic matter as everything else. We are all part of the same compost heap."
Tyler Durden
(The Fight Club, by Chuck Palahnuik)

Avanti said...

Το να βάζουμε "ταμπελίτσες" στους άλλους είναι ο εύκολος τρόπος για να τους αντιμετωπίζουμε, ο εύκολος τρόπος να ξεμπερδεύουμε μαζί τους στις επιφανειακές καθημερινές μας σχέσεις. Λίγο ή πολύ όλοι το κάνουμε αυτό: το αφεντικό είναι στριμένο, η συνάδερφος δίπλα είναι ξέκωλο, ο απέναντι νοικάρης είναι μαμάκιας και πάει λέγοντας. Το να βάζουμε όμως ταμπελίτσες στους ανθρώπους ΜΑΣ, είναι κουτό. Εκτός αν θέλουμε τους ανθρώπους μας, μονοσήμαντους και μονοδιάστατους...

πιτσιρίκος said...

Το παράξενο είναι που βάζουμε ταμπέλες και στον εαυτό μας. Αλλά και το επώνυμό μας μια ταμπέλα δεν είναι; Οι ταμπέλες υποδηλώνουν κατάθλιψη. Βαρβάτη.

Connan said...

Αν και σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι καλά τα λες και συμφωνώ με πολλές από τις απόψεις σου, θα ήθελα να σχολιάσω αυτό το 19%. Γενικά πιστεύω ότι πρέπει κανείς να προσέχει τη συμπεριφορά του αν ενδιαφέρεται για την άποψη που θα έχει ο κοινωνικός του περίγυρος γι' αυτόν. Αν από την άλλη αδιαφορεί για την άποψη των άλλων, τότε προφανώς δε τίθεται θέμα. Το 19% έχει τη λογική ότι ένα άτομο δεν είναι σοβαρό και μετρημένο αν εκφράζεται με αυτό τον τρόπο. Ειδικά μια κοπέλα θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτική για να μη χρησιμοποιεί τέτοιες λέξεις/εκφράσεις, όπως άλλωστε προσεκτικός πρέπει να είναι και ένας άντρας όταν μιλά σε μια κοπέλα. Πιστεύω ότι κι εσύ λοιπόν θα κακοχαρακτήριζες κάποιον αν σου μιλούσε σε αυτό το επίπεδο και κατά τη γνώμη μου καλώς θα έκανες. Προφανώς δεν θεωρώ ότι κάποιος που βρίζει γενικά είναι απαραιτήτως και κωλόπαιδο ή αλήτης, απλώς πιστεύω ότι είναι λογικό και αναμενόμενο να αφήνει μια άσχημη εντύπωση στους γύρω του, που στο κάτω-κάτω της γραφής δεν τον έχουν ούτε συγγενή ούτε φίλο τους για να τον ξέρουν καλύτερα και να μη τον παρεξηγήσουν (ή ακόμη και για να ανεχθούν τη συμπεριφορά του και να του κάνουν παρέα).

null said...

τελικά αυτό το καραόκι που είναι να ρθω να ξεδιπλώσω το ταλέντο μου (California Dreaming σιλβουπλέ)

όσο για τα υπόλοιπα να πω ότι:
1. αν και παλιότερα δεν το πάθαινα, τώρα έχω αρχίσει και ψιλοσοκάρομαι όταν ακούω μια γυναίκα να λέει "άσχημες" λέξεις... ίσως να γερνάω!!! Αλλά ταμπελίτσα; why man? Αλλού φαίνεται ο άνθρωπος στο κάτω κάτω (σοβαροφάνεια <> σοβαρότητα). Μία "καθώς πρέπει" κοπελίτσα, ερωτηθείσα από μένα γιατί δεν πήγε Νέα Υόρκη με τα άλλα παιδιά της σχολής, απάντησε "ε να πάω από τους 4 τοίχους εδώ στους 4 τοίχους εκεί;"

ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΚ


2. το χειρότερό μου είναι να είναι δύο κοπέλες και η μία να αποκαλεί την άλλη "μαλάκα". Αυτό ποτέ δε μου άρεσε

π.χ. έλα κι εσύ ρε μαλάκα θα περάσουμε ωραία
όχι ρε μαλάκα έχω διάβασμα
κλπ

Connan said...

Ξαναδιαβάζοντας το post σου θα ήθελα να μοιραστώ ορισμένες σκέψεις μου πάνω στο συγκεκριμένο θέμα: τις "ταμπέλες" που μπαίνουν στις ανθρώπινες σχέσεις. Προσωπικά ως άτομο έχω την "κακή" (κατά τους φίλους μου) συνήθεια όταν γνωρίζω κάποιο άτομο να ξεκινώ έχοντας πλήρη θετική εικόνα γι' αυτό. Δηλαδή ξεκινώ με τη λογική ότι το άτομο αυτό είναι σωστό-άψογο (προφανώς με βάση τις δικές μου αρχές και τα δικά μου κριτήρια) στις απόψεις και τη συμπεριφορά του. Γνωρίζοντας το άτομο αυτό καλύτερα με τον καιρό αρχίζω και "αφαιρώ πόντους" με βάση τα δείγματα της συμπεριφοράς του και τις απόψεις του, έως ότου περάσει αρκετός καιρός ώστε να σχηματίσω μια πλήρη εικόνα για το ποιός είναι. Η λογική μου αυτή πιστεύω ότι έχει το μεγάλο πλεονέκτημα ότι δεν αδικεί τον άλλον χωρίς λόγο καθώς επίσης και ότι δεν διακρίνεται από επιφυλακτικότητα η οποία μπορεί να είναι εσφαλμένη (αν το άλλο άτομο τελικά αποδειχθεί σωστό). Από την άλλη πλευρά η λογική αυτή έχει το μειονέκτημα ότι καθυστερεί πολλές φορές τη λήψη σωστής απόφασης για το άλλο άτομο. Είναι συχνό το φαινόμενο να αντιλαμβάνομαι μετά από αρκετό καιρό ότι ο άλλος δεν είναι τόσο "τέλειος" όσο νόμιζα και η συμπεριφορά του είναι πολύ χειρότερη από ότι περίμενα.

Δεν ξέρω αν οι "ταμπέλες" αποτελούν την εύκολη λύση, ούτε τις βάζουμε στους άλλους εσκεμμένα (όπως υποστηρίζεις στο post σου: "οσα δεν φτανει η αλεπου τα κανει κρεμασταρια"). Πιστεύω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι κρίνουν τους άλλους με βάση τα βιώματά τους. Αυτοί που πολλές φορές την "πάτησαν" στις διαπροσωπικές τους σχέσεις είναι κατά κανόνα πιο επιφυλακτικοί και κρίνουν πιο σχολαστικά τους άλλους. Από την άλλη πλευρά, άτομα τα οποία ήταν τυχερά και τα βιώματά τους απαρτίζονται από πολλές θετικές εικόνες, από γερές φιλίες και από ελάχιστες "προδοσίες", είναι κατά κόρο "έξω καρδιά" και ενθουσιώδεις οπότε κρίνουν με επιείκια τους γύρω τους. Γενικά πάντως μέσα από την οικογένεια και τους φίλους μας αποκτούμε ορισμένα στάνταρντς (καλώς ή κακώς) για την αξιολόγηση των άλλων ανθρώπων. Τα στάνταρντς αυτά είναι που τελικά καθορίζουν και το περιεχόμενο της κάθε "ταμπέλας" που θα τοποθετήσουμε. Η διαφορετικότητά μας, από την άλλη πλευρά, μας επιτρέπει να κυκλοφορούμε με εκατομμύρια "ταμπέλες στις πλάτες μας", πιθανώς εντελώς ασύμβατες μεταξύ τους και προερχόμενες από ποικίλα άτομα που μας γνωρίζουν.

Ελπίζω να μη σας κούρασα! Καλή σας μέρα!

Lili said...

Steph..I AM a bloody unique snowflake :P

CONAN...
Sυμφωνω στα περοσσοτερα και μπορω να πω οτι λειτουργω και γω με την ιδια θετικοτητα(αλλιως πως θα εγραφα οτι εγραφα εδω, ετσι?)
αλλα δεν θεωρω οτι αυτο διαμορφωνεται απο το σπιτι και τα βιωματα.
τα βιωματα μπορει να σε "μαζεψουν" να φυγει η αφελεια και η αγνοτητα.
Αυτην την εχεις οταν μεσα σου θες ο κοσμος να ειναι πιο απλος, πιο καλος, πιο αγγελικος...και κοντρα στο ρευμα, προσπαθεις και συ να βαλεις το λιθαρακι σου.

Πολλες φορες σε τρωνε λαχανο και κει βγαζεις αμυνες η αλλαζεις.
Αλλα ειναι ωραιο να εχεις αυτην την οπτικη γωνια και να μη σε κυβερνα ο φοβος για τους απ εξω και τι θα κανουν.


Τελος, ΟΛΟΙ σας, σας ευχαριστω παρα πολυ για οσα μου γραφετε.
Δεν ξεκινησα να γραφω με το σκεπτικο οτι θα επαιρνα απαντησεις, και ηταν μια πολυ ευχαριστη εκπληξη.

Κιπ ιτ απ.
(βγαλτε το μυαλο σας απο τον βουρκο)

Estarian said...

Κοίτα, αποδοχή ή απόρριψη χωρίς αίτιο,δεν νομίζω πως γίνεται να υπάρξει. Είναι ασυνέχεια,πως να το πώ. Σίγουρα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο στις ταμπέλες και τις κατηγορίες. Γιατι στο κάτω κάτω ο καθένας έχει τα καλά και τα κακά του. Και δεν μπορείς,΄οχι να κρίνεις,αλλά να "ζυγίσεις" έναν άνθρωπο που πρωτογνωρίζεις από το τι θα βγάλει με τη μία πχ.Είναι ζόρι η υπόθεση.Και εγώ ήμουν κάποτε από τους τύπους που όταν ακούγαν γυναίκα να λέει "στα αρχίδια μου" σπαζόντουσαν απίστευτα.Δεν τις θεωρούσα ούτε πουτάνες ούτε νυμφομανείς, απλά δεν μου άρεσε το στυλάκι της γυναίκας-νταλικέρη. Τώρα..στα αρχίδια μου.. :) κατέβαζε και Χριστούς άμα θες. Δεν ειναι το βρισίδι το θέμα όμως, είναι η ταμπέλα. Και είτε το θέλεις είτε όχι,πάντα θα κουβαλάς όχι ταμπέλα,αλλά ταμπέλες.Γιατί ο καθένας σου βάζει και τη δικιά του.Και η ταμπέλα που θα σου βάλω εγώ θα είναι διαφορετική και ίσως αντίθετη από αυτήν που θα σου βάλει ο Μήτσος.Εξαρτάται από ποια οπτική γωνία βλέπει κανείς τον άλλο. Και ναι φοράμε στην τελική σε όλους ταμπέλες ευτυχώς τις περισσότερες φορές με μέτρο. Όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον σε μια παρέα δεν βγάζεις συμπέρασμα μέσα σε μια ώρα για το τι ρόλο βαράει?δεν είναι ταμπέλα αυτό?και είναι κακό που το κάνεις?οχ ι βέβαια..αρκει να υπάρχει ισορροπία και μέτρο

Lili said...

Nομιζω οτι δεν ξεκαθαρισα καλα την αποψη μου.
Εκφρασα μια observation οτι τελικα ο περισσοτερος κοσμος λειτουργει σκαναροντας τον υπολοιπο κοσμο,...(ειτε λογο ομιλιας, ειτε παρουσιαστικου κλπ).
Δεν με απασχολει ιδιαιτερα το πορισμα της κρισης, τοσο, οσο το γεγονος οτι υπαρχει κριση απεναντι στον αλλον και μαλιστα με διαθεση επικριτικη.
Εδωσα δε το δικο μου παραδειγμα οταν ημουν 20 χρονων για να απλουστευσω και να δωσω μια τυχαια εικονα.
Προσωπικα δεν ιδρωνει το αυτι μου στο τι πιστευουν οι αλλοι για μενα, οταν ξερω ποια ειμαι εγω μεσα μου.

Αλλα ειναι αστειο να βλεπεις διμετρικα αντιθετες-και φανατισμενες -αποψεις...που τελικα κατοπτριζουν περισσοτερο τον αλλον.

Estarian said...

Ναί έχει πλάκα... :) Αλλά να σου πω κάτι, δεν ξέρω αν έχω μπλέξει με καλούς ανθρώπους,πάντως έχω την εντύπωση πως γενικότερα είμαστε περισσότερο "καχύποπτοι" παρά κακοπροαίρετοι και επικριτικοί..

M13 said...

Θα σχολιάσω αυτό το αξιοθρήνητο μπλογκ μόνο και μόνο για να σου πω ότι οι μαλακίες που λές είναι απερίγραπτες! Πιστεύεις ότι με ακρίβεια 100% ξέρεις τί σκατά σκέφτεται ο οποιοσδήποτε! Μου φαίνεται ότι απλά ΙΣΩΣ ανήκεις σε ένα τεράστιο ποσοστό που λέγεται "γκομενες" και μάλιστα διαβάζεις και κοσμοπόλιταν... ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΆΩ ΛΟΙΠΌΝ:η άποψή μου είναι πως είσαι μια μαθήτρια που τα έκανε πουτάνα (με εξαίρεση τον επιστημονικό-χα!-κλάδο του κοσμοπόλιταν!!!!)
γεια!

Lili said...

Θα σχολιάσω αυτό το αξιοθρήνητο μπλογκ μόνο και μόνο για να σου πω ότι οι μαλακίες που λές είναι απερίγραπτες! Πιστεύεις ότι με ακρίβεια 100% ξέρεις τί σκατά σκέφτεται ο οποιοσδήποτε! Μου φαίνεται ότι απλά ΙΣΩΣ ανήκεις σε ένα τεράστιο ποσοστό που λέγεται "γκομενες" και μάλιστα διαβάζεις και κοσμοπόλιταν... ΣΟΥ ΑΠΑΝΤΆΩ ΛΟΙΠΌΝ:η άποψή μου είναι πως είσαι μια μαθήτρια που τα έκανε πουτάνα (με εξαίρεση τον επιστημονικό-χα!-κλάδο του κοσμοπόλιταν!!!!)
γεια!



Τοσος θυμος...
Τοση αγενεια...
Τοσος φοβος....


(im not your mom or your girlfriend swwetie, και κανεις ακριβως αυτο που με κατηγορεις οτι κανω...
Οχι, δεν διαβαζω Κοσμοπολιταν.
but someone close to you does...Obviously.)
Περαστικα σου.

My first book

My first book
A funny Homebirth