Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Thursday, February 23, 2006

Σημερα ολοι γυρω μου διψουσαν...

...ακομη και γω που συνηθως δεν πινω.
Μου φανηκε αξιοπεριεργο.
Οπως παρατηρησα επισης οτι ολοι σχεδον εχουν εναν απιστευτο εκνευρισμο.
Εχω κοψει τον αερα στην μανα μου και δεν με ζαλιζει με την Πατερα και το Αστρα και Οραμα, και ετσι δεν ξερω αν ετοιμαζεται καμια πανσεληνος, αν εχουμε τιποτις αναδρομο...
(παρε ρε)

Εχω δυο μερες που θελω να βγω σαν τρελλη, και να πιω.
Ερωτικη απογοητευση περναω, λογικο ειναι.
Δεν κλαιω δεν χτυπιεμαι, αλλα την αναγκη μου να βγω την εχω.
Τοσες μερες ομως λογω δουλειας και εξοδου δεν ειχα παρει το παιδι βραδυ και μαζευτηκα.
ηρθαν και ο Σουγκαρενιος με τον Τσου-λι(ψευδονυμο του φιλου του απο την βραδια που μεταμφιεστηκε σε κινεζα) και τους εβαλα να δουνε το an affair to remember
με τον Καρυ γραντ και την Ντεμπορα κερ/καρ.

(παρε με βρε, χτυπα)

Περιμενα να δακρυσουν, -ειδικα ο Τσου-λι- αλλα τελικα κατεληξα εγω να κλαιω.
Σιχτιρ πια, και την εχω δει και ισα με 40 φορες την ταινια.
μετα αρχισανε να μου λενε για τα dark room σε κατι κλαμπ, και ζηλεψα την ανεση τους, την ευκολια.
Στον ερωτα τα ιδια σκατα με μενα, εκει ειμασταν ισοπαλες φιλεναδες.
Δεν ξεκατινιαστηκαμε οπως χτες στο κοινωνικο σχολιο( αντιπαθουμε τα ιδια ατομα), αλλα με βοηθησανε να μην σκεφτομαι και να περαει η ωρα.

(παρε τηλεφωνο ματακια μου)

αλλα τωρα, το μυαλο μου τρεχει, και προσπαθω να το επαναφερω σε πεζα καθημερινα θεματα, να γραφω εδω μεχρι να νυσταξω, να περασει ΚΑΙ αυτη η μερα...
Στις ποσες θεωρειται κατι τελειωμενο?

4 comments:

Asteroceras said...

Ο,τι γράφεις εδώ, γιατί δεν του τα λες;

Είπαμε - μερικοί τα θέλουν "τυπωμένα" με μεγάλα κόκκινα γράμματα.

Ειδάλλως, υπομονή.

Lili said...

Γιατι αλλο να σκεφτομαι και να νιωθω καποια πραγματα και αλλο να τα φορτωνω στον αλλον που μπορει να μην νιωθει με την ιδια ενταση-η και καθολου- και να τρομαξει η να με παρει για καμια επικυνδινη τρελλη.

Δεν βγαζω την ουρα του απ εξω, δεν ξυπνησα ενα πρωι νιωθοντας ετσι και σιγουρα δεν ενιωθα ανασφαλεια...
αλλα το αν θα προχωρησω η θα περιμενω ειναι δικη μου ευθυνη και αποφαση.


Στην τελικη αν φοβοταν μην με χασει και ενδιαφεροταν αρκετα, θα επαιρνε τηλεφωνο..


Απλα εγω δυσκολευομαι να αφησω την εικονα που ειχα στο μυαλο μου, να φυγει.

Asteroceras said...

Αυτό το τηλεφωνικό waiting game είναι το χειρότερο.

Better to come strong than to not come at all.

not me just us said...

Τι να πω…

Νομίζω, τι νομίζω δηλαδή, το πιστεύω, πως από την πρώτη στιγμή που κανείς αρχίζει και αναρωτιέται αν κάτι είναι τελειωμένο, είναι.

Στην πραγματικότητα, όταν αναρωτιόμαστε για τα «αν» του τέλους, απλά ακόμα δεν θέλουμε, δεν μπορούμε να το χωνέψουμε. Είναι ένας θάνατος. Μικρός, μεγάλος, δεν έχει σημασία.

Ε! Αν γίνει και καμία ανατροπή, τότε είναι σαν την ανάσταση.

Μα γιατί στα λεω αυτά αφού τα ξέρεις και η ίδια; Μάλλον για να τα εμπεδώνω και εγώ. Καλημέρα σου.

My first book

My first book
A funny Homebirth