Beauty and the beast

Μεγαλωσα σε ενα περιβαλλον με ξανθες διμετρες σουηδεζες.
ταξιδευαμε και δεν ειχα ριζες, μακροχρονες φιλιες.
Ακομα χειροτερα, δεν εμαθα (ως και σημερα) καποιους κωδικες επικοινωνιας, συν το γεγονος οτι εφευγα στο επομενο πενταλεπτο δεν βοηθουσε την κατασταση.
Ετσι βιαζομουν να δειξω το μεσα, να προλαβω να ερθω κοντα με καποιον, κατι που φυσικα δεν με εκανε miss popular.


Kαι μετα ηρθαν τα αγορια. Ξαφνικα ειχα παρεα.Φερνανε και φιλους τους...
Αραια και που εφτανε στ αυτια μου οτι ενας απ αυτους ηταν ερωτευμενος και ενιωθα ασχημα για κεινον.


Για ενα λολκληρο καλοκαιρι πιστεψα οτι ημουν ομορφη.Μου αρεσε αυτη η προσοχη.Οι παρεες γυρω μου.Αρχισα να νιωθω αυτοπεποιθηση.
Οι γονεις μου δεν ηταν ποτε το ειδος του ανθρωπου που σπρωχνουν να δοκιμασεις.
Το αντιθετο.
Ο μπαμπας παντα αμφισβητουσε ακομα και την ικανοτητα μου να φτιαξω ενα κεικ( και αυτο σε ηλικια 28 χρ.)και η μαμα παντα φοβοτανε τον κοσμο εκει εξω κατι που δεν βοηθησε γιατι μεχρι και σημερα την ακουω στο μυαλο μου.

Και μετα μπηκα στην εφηβεια και στρογγυλεψα.
Η μανα μου επαθε αμοκ και πιστεψα οτι ημουν μια ορκα.
bye bye αυτοπεποιθηση.

διαιτες, ριχτα ρουχα,και επιστροφη στην Ελλαδα. Μονη.
Aλλα λιγοτερο εξαρτημενη στους αλλους. Μοναχικη αλλα με "οπαδους"(ποτε δεν καταλαβα γιατι)
και παρ ολα τα κιλα μου(στο μυαλο μου ημουν πελωρια remember?)
to αγορι μου με περιμενε.
Δεν ειχε σημασια που ειχα αλλαξει.
Μ αγαπουσε.

Χρειαζεται να γραψω την συνεχεια?


Τι εγινε αφου κοιμηθηκαμε μαζι?




Τα χρονια περνουσανε και αυτο που ακουγα αραια και που ηταν "Εισαι η πιο ομορφη κοπελλα που ειχα." Και αν ημουν βαμμενη πιστευα οτι το πιστευανε.
Αν ημουν αβαφτη δεν το πιστευα.
Και ημουν σχεδον παντα αβαφτη.
σαν να ελεγα, αγαπησε με, για μενα.

Δεν χρειαζεται να ειμαι παντα σαν την λατερνα,do I?


H αληθεια ειναι οτι οταν βαφομουν, I was smoking.
Δεν ενιωθα καλα με το σωμα μου(γιατι μαλλον ειχα τα προτυπα της Μπιαφρας), αλλα το προσωπο μου ηταν, βαμμενο, το κατι αλλο.
Και με ευχαριστουσε.

Σε ολους αρεσει ενα ομορφο προσωπο. Σε κανει να θες να το πλησιασεις.
Αυτη ηταν η φιλοσοφια μου χωρις να ειναι το κριτηριο μου.
Οταν τα εφτιαχνα με ασχημουληδες...ακουγα σχολια του στυλ.
"εισαι πιο ομορφη απο κεινον" και εμενα μαλακας.
Ειχαμε διαγωνισμο και δεν το ηξερα?
Πως μπορεις να λες κατι τετοιο για ενα ζευγαρι?
Δεν καταλαβαινα και οτι δεν καταλαβαινα με φοβιζε.Σοκαριζομουν.


Αραια και που αναρωτιομουν, εφοσον το προσωπο μου ηταν η αιτια της κοινωνικοποιησης μου, τι θα γινοταν στα 40 μου?
Εβλεπα ωραιες γυναικες, με ρυτιδες αλλα στυλ, ντυσιμο, ματαρες και ελεγα
"ολα θα πανε καλα, θα ζησω καλα και θα γερασω καλα"


Οταν γνωρισα τον αντρα μου, εμαθα οτι υπηρξα ενα απωθημενο του.
Με εβλεπε απο μακρια να χορευω οταν αυτος ηταν 16 και γω 19.
Οταν μου το ειπε το βρηκα γλυκο και δεν εδωσα περισσοτερη βαρυτητα.

Στην πορεια ετυχε να αναφερω οτι δεν ηταν ο πιο ωραιος αντρας που περασε απο την ζωη μου και εγινε ολοκληρο θεμα.
δεν μπορουσα να καταλαβω γιατι.
Η ομορφια ειναι κατι που σε τραβαει στην αρχη, σε κανει να πλησιασεις, να θελεις τον αλλον, αλλα το εσωτερικο ειναι η κολλα που σε κραταει διπλα στον αλλον.
Το εσωτερικο ειναι αυτο που σε κανει να βλεπεις τον αλλον ομορφο ακομα κιαν κρεμασει, γερασει, η-χτυπαω ξυλο- παθει ατυχημα.
Η ομορφια ειναι το πρωτο σταδιο.

και αυτο ισχυει για ολους. Δοξα τω θεω υπαρχει πληθωρα γουστου και ανθρωπων για να βρουν ολοι κατι που τους αρμοζει.


Παντρευτηκα.
Υπηρχανε πολλα προβληματα απο την αρχη.
I was overwhelmed.
Το αν ημουν ομορφη δεν με απασχολουσε πια, εφοσον δεν με κοιταζε, και υιοθετουσα την ματια του.Να γινω ομορφη για ποιον?
Για καποιον εκει εξω?
Αφου εκεινος δεν περναγε ακομα στο δευτερο σταδιο, με τι καρδια να κρατηθω στο πρωτο?
Να βαφτω τωρα, και μετα τι? Πλαστικες?
να ζω σπιτι μου με το αγχος,να μην νιωθω οτι εχω αγαπηθει οπως ειμαι, for better or for worse?

και αυτο το σκεπτικο θα το καταλαβαινα αν ημουν καποια σαν την rebbeca romijn stamos.
Οτι ο αλλος δεν μπορει να παει παραπερα απο την εμφανιση μου.
Οτι γι αυτο πολλες "φιλες" προσπαθουσαν να δουν αν μπορουν να παρουν τον αντρα που αγαπουσα. Μολις αποχωρουσα απο το τριγωνο, χανανε το ενδιαφερον τους...

Με τον καιρο εφτασα στο συμπερασμα οτι ειτε εγω ειμαι τοσο στραβοξυλο που αν δεν ημουν ομορφη θα ειχα καταδικαστει σε μια ζωη χωρις επαφες με τον εξω κοσμο, Η οτι για τους ανθρωπους αυτους-που με πληγωσανε- ΗΜΟΥΝ πολυ ομορφη.


Ο αντρας μου και γω χωρισαμε. Βρεθηκε μια -αντικειμενικα- πολυ ΠΟΛΥ ομορφη κοπελλα.
Φιλη μου, πιστευα, και αυτο το "μαζι σε κλασαμε" πονεσε πολυ.
Για να μην ειναι ο κακος της υποθεσης, κατηγορησε εμενα, οτι δεν προσεχα τον εαυτο μου. Ι knew it was bull.


Aλλα εξυσε το τροπο με τον οποιο μεγαλωσα, το τι πιστευα για μενα.
Με πετυχε σε μια φαση οπου ημουν ολη ΜΗΤΕΡΑ, πανω στο παιδι και δεν με ενοιαζε ουτε τι σχημα θα παρει το στηθος μου, ποσο μαλλον ολα τα αλλα.
Ηταν μια παρα πολυ ασχημη περιοδος.
Εχασα πολλα κιλα, ειχα καταθλιψη.
Ο κολλητος μου με πηγαινε να ψωνισω ρουχα και με πηγαινε στα κομμωτηρια.
Πρωτη φορα στην ζωη μου αγορασα ρουχα
Πρωτη φορα ειδα τι ωραια που νιωθεις οταν πας σε κομμωτηριο, πως σε κανακευουν.
Πρωτη φορα δεν εσπαγα το μυαλο μου να δω πως θα συνδυασω τα ρουχα που μου δωσανε οι φιλες μου οταν ανανεωνανε την ντουλαπα τους.
(αν και μια ζωη ημουν χυμα..αυτο δεν θαλλαξει ποτε)

Κολλησα χαρτακια παντου στο σπιτι
"Εισαι ομορφη μεσα και εξω"
"Αξιζεις"
"μην επηρεαζεσαι απο τους 3ους"


Ενιωθα καλυτερα, αλλα οχι καλα.
Αρχισανε να μου την πεφτουν διαφοροι.
Και θυμηθηκα.
θυμηθηκα γιατι ανακουφιστηκα τοσο που παντρευτηκα.
Θυμηθηκα οτι συνηθως εχουν κοπελλα αλλα "να παμε να την βρουμε"
η.."δεν θελω σχεση".
Προσπαθησα να μην το παρω προσωπικα, οτι εγω τους βγαζω αυτο το feeling.
Εκλεισα τα αυτια μου στα
Τι σεξουαλα πρεπει να σαι συ...και πηρα λιγα κιλα.


Ο θεραπευτης μου πιστευει οτι δεν αντεχα αλλες απογοητευσεις και αμυνομαι με το να στρογγυλευω...

Βαφομουν καθε μερα.
καθε μερα εβλεπα τον πρωην αντρα μου.


καποια στιγμη-πριν στρογγυλεψω παλι- εγινε επανασυνδεση.
Ειχα αναγκη να δω, να καταλαβω ΤΙ ειχε γινει.
να ξανβρω τον αντρα μου, αυτον που αγαπουσα τοσο...ηταν καπου εκει μεσα?
Ποιος ηταν?
Μ αγαπησε?Για μενα?

Πηρα τις απαντησεις μου.



Γυρισα νεα σελιδα.
Οταν ξαναηρθε το τραγουδι στην ζωη μου, κατλαβα οτι πρεπει να ειμαι ακομα attractive αν θελω να ζησω απ αυτο...μεχρι να κανω ονομα στον κυκλο μου ξανα.
Κατλαβα οτι αν ειναι να κανω μωρο, παλι, θα πρεπει να βιαστω να βρω καποιον, τωρα που υπαρχει ακομα το "εξω", ωστε να μαθει και το μεσα.

Ομως ξεχνουσα οτι οι περισσοτεροι μενουν στο εξω.
whats wrong with people??
(περιττο να πω οτι μου περασε η ορεξη του να βρω καποιον...)

Αν εισαι ασχημος( και εχω υπαρξει ασχημη, και πολλες φορες την ημερα)δεν σου δινουν ουτε μια ευκαιρια,σχολιαζουν, σε μετρανε, δεν σου αναγνωριζουν το δικαιωμα του να εισαι επιλεκτικος, δεν σου δινουν ουτε μια ευκαιρια.
Αν εισαι ομορφος μπαινεις σε στερεοτυπα, και εισαι κατι σαν το ευρω. Δινεις αξια σ αυτον που σε "εχει".

Ομορφος η ασχημος ομως, νιωθεις μονος, δεν νιωθεις οτι καποιος σε κοιταει.
μες τα ματια.

οταν περασει το λαγνο βλεμμα της αγελαδας και οι ανασες.
Η να σταματησει μες το πληθος και να κοιταξει στα ματια σου, περα απο το ασχημο μουτρακι σου και τον πελωριο κωλο σου,και να μιλησει...σε σενα.
Να ΔΕΙ
Την ψυχη σου.
και σ αυτην να μιλησει.


Να μην σε φορτωσει με τα σκουπιδια που κουβαλαει.
να μην σε ερμηνευσει σαν εχθρο που θα σου φαει τον γκομενο η σαν αυτη που θα τον βαλει στο βρακι της.
Να μην σε αγνοησει επειδη δεν σε κοιταει κανεις στην αιθουσα.


Δεν ειμαστε το εξω μας γαμωτο!
Ποτε ακριβως ξεπερνατε το κελυφος και ψαχνετε για τον καρπο?
Πειτε μου, θελω πολυ να ξερω.


Υποψιαζομαι, ποτε. Γι αυτο υπαρχουν τοσες πλαστικες, σωστα?
Γι αυτο χωριζουν και πανε με κοριτσακια half the age.
Γι αυτο η ομορφια εχει γινει για τις γυναικες το Α και το Ω της υπαρξης τους.
Αν μ αυτο they get validated,no wonder τρελλαινονται οταν το χανουν.


Και αυτα τα περι αληθινης βαθιας αγαπης, γερναμε μαζι, στα ματια μου εισαι ακομα η πιο ομορφη ειναι ολα horseshit.
Αν βρεθει αντρας να το κανει αυτο, θα πει οτι δεν πιστευει οτι μπορει να βγαλει κατι καλυτερο..
Γιατι ομορφες η ασχημες, ειμαστε μετοχες.
Αλλες φτηνες και ανυπαρκτες, αλλες ακριβες...και η καρδια που χτυπαει μεσα, τα ονειρα, οι ελπιδες και η αγαπη που θα μπορουσε να δωσει...well, ειναι side effects


Εχει δει κανεις το stepfford wives?


Ποια συντροφικοτητα και ποια παιδια?
Ολα ειναι ενα ωραιο παραμυθι, σωστα?




Η συμπεριφορα των αλλων καθοριζεται απο το degree της ομορφιας/ασχημιας.
Και η αυτο πεποιθηση μας και τα πιστευω για τον εαυτο μας καθοριζεται απο τους εξω.
και η ομορφια καθοριζεται απο μοδες και αλλους παραγοντες...οπως ο χρονος.


Θεωρω τον εαυτο μου ομορφη, μεσα μου.
Θεωρω τον εαυτο μου κακασχημη σκυλα, μεσα μου...αναλογα απο ποιο πρισμα με βλεπω.
Θεωρω τον εαυτο μου ομορφο εξω, οταν νιωθω ομορφη μεσα μου.
και νιωθω ομορφη μεσα μου οταν νιωθω αγαπη.


Καμια φορα ειναι δυσκολο να καλυψω αυτην την αναγκη μονη μου...ειδικα μετα τον γαμο μου...ειναι μερικες φορες πολυ δυσκολο..... και παιρνω απο τους απ εξω...βαφομαι, τραγουδω...βοηθηματα...ρισκαρω...ελπιζω...οτι αν βρεθει ενα ατομο να καταλαβει...να δει.....
I will never grow old even if my body does
I will never be ugly, even if I get more wrinkles and lines than anyone.
I wont have to try as hard, Id feel accepted and loved for who I am..

I wont be as lonely, screaming a silent cry in a world filled with a polaroid mentality.




Αν μπορουσα να γυρισω τον χρονο πισω, ξεροντας αυτα που ξερω τωρα, το πως σκεφτονται οι ΑΛΛΟΙ...( και οχι μονο ο πρωην μου)
Message received, I think I get it now.










you know....At my age I should be home, raising my kids, not worry about all that crap, dealing with a youththfull loving world without dreams, without love for one another, angry, scared and scarred, maybe worst than I have been, who reminds me I have no business being there...I feel so old.
Τι γυρευω εγω εδω?