Γουσταρωωωωωωω!!!!!

Βγηκα εξω απο το σπιτι μου(το οποιο ειναι αρκετα ζεστο) και με υποδεχτηκε αυτο το αερακι, η ψυχρουλα, η μυρωδια του χωματος και αμεσως ενιωσα φτερα στα ποδια μου.
Εφτιαξε το κεφι μου.
Τα κυτταρα μου αγγαλιασανε θυμουμενα τα πρωινα στην Αγγλια.
Εκλεισα τα ματια και φανταστηκα οτι ημουν μπροστα σε απεραντη θαλασσα πρασινου, σε λιβαδι Ολλανδιας, με το σπιτι μου παραδιπλα, τον κηπο και το τζακι, τα μεγαλα παραθυρα και τα δωματια σοφιτες.
Μυρισα το χιονι που θα ρχοταν και ακουσα το απαλο θροισμα των ποδηλατων στο ειδικο μονοπατι.
Βρεθηκα εκει.



Η ατμοσφαιρα με πηγε.
Ανοιξα τα ματια και ειδα το τσιμεντο.
Θα με επαιρνε απο κατω αλλα το σταματησα.


Ειναι προσωρινο.
Να μεγαλωσει λιγο η μικρη να μην χρειαζομαι τοσο πολυ βοηθεια και μετα...μετα...
Υπαρχουν περιοχες με πρασινο.
Ακομα.
Ειμαι 35, μπορω ακομα να χαραξω την πορεια μου, εχω κουραγιο και δυναμη.
Μια μερα, θα μυριζω το αερακι απο τον κηπο μου...


Ως τοτε ομως....



Καλως ηρθε το κρυο!!!!