I should be so lucky, lucky, lucky, lucky....

Χτες ανακαλυψα οτι καποιος μαλακας με λυπαται, και νιωθει υπεροχη γι αυτο.
Βεβαια, μαλακας που μενει με την μαμα ειναι και δεν εχει ζησει τιποτα ακομη...
Δεν ξερει πως ειναι εκει εξω οταν εισαι μονος σου, και οτι αυτα που συμβαινουν δεν ειναι απαραιτητα συνδεδεμενα με το ποιος εισαι.
(tell that to a rape victim, ας πουμε)

Δεν θα το ενεφερα καν, αν δεν επεφτε στην αντιληψη μου, οτι με λυπαται μαλλον και καποιος φιλος μου. Με την σωστη εννοια της λύπης, αυτη που σε κανει να θες να απλωσεις το χερι, οχι αυτη που σε γεμιζει περιφρονηση.

Σοκαριστηκα.
Πριν 2 χρονια, ναι, ημουν για λυπηση.
Ηθελα λυπηση, συμπονια, βοηθεια, απο καπου να πιαστω, και το μεσα μου σαν οντοτητα δεν υπηρχε. Ηταν ολο θεμα survival,σαν τραυματισμενο ζωο...just kept going.
Aλλα τωρα, δεν με βλεπω ετσι.


Βλεπω οτι μπορω να σταθω στα ποδια μου(οχι πολυ σταθερα και με αγωνια αλλα, I m standing!), oτι μπορω να ταισω το παιδι μου, να παιξω μαζι της, να δουλεψω, να παλεψω τα χτυπηματα του ακατανομαστου,να διασκεδασω 2 φορες την εβδομαδα, να πηδηχτω αν προκυψει αναγκη και γενικως....εχω επιλογες.
Νιωθω δυνατη, δεν νιωθω πια θυματοποιημενη

Μπορει να εχω στεναχωριες και προβληματα.
Ομως οποιος αρχισει οικογενεια, μπαινει σ αυτο το τριπακι.
Απλα για μερικους ειναι λιγο πιο δυσκολα.

Δεν θα κατσω να εξηγησω εδω γιατι νιωθω καλα, αλλο ειναι το θεμα μου.
Το θεμα μου ειναι οτι με κλονισε.

Τι σε νοιαζει τι λεει ο φιλος σου?Ακουω μια φωνη(σαν αλλη Ζαν Ντ αρκ)
Ποσο φιλος σου ειναι?
Ειναι.
Τοσο που να θελω αρκετες φορες να τον αγκαλιασω και να του πω οτι τον αγαπαω αλλα δεν τοχω κανει γιατι ειναι περιεργος.
Περιμενω να νιωσει ασφαλης.
Οτι δεν θελω κατι απ αυτον.

Χτες ομως με γαμησε.
Ισως επειδη ειπα απροκαλυπτα οτι θα εκμεταλλευομουν στεγνα τον πρωην κολλητο μου(long story-θελω να παρω το αιμα μου πισω) και εβγαλα την εικονα της κακιας/εκμεταλλευτρας /πουτανα γυναικας?
Δεν ξερω, δεν θελω να αναλυω τοσο πολυ γιατι οι ερμηνειες μετα μοιαζουν σαν σεναριο φαντασιας.

Αυτο ομως που με κλονισε ειναι οτι με ειδα μεσα απο τα ματια του.
Και ξυπνησε η πληγη.
Εκεινη που για ενα χρονο με συντροφευε.
Η εικονα μου σαν θυμα.
Ειχα θυματοποιηθει, ναι, και χοντρα.
Αλλα πλεον δεν νιωθω ετσι.
Ουτε νιωθω less απο τους αλλους επειδη ειμαι single mom, ουτε επειδη ο αντρας μου τελικα αποδειχτηκε καραγκιοζης.
Ευχομαι να μην ειχε συμβει, αλλα απο κει και επειτα δεν ταυτιζομαι με τα γεγονοτα.It was HIS doing. Και γω εκανα σλαλομ μεσα απο τα γεγονοτα και βγηκα σχεδον η ιδια.
Ομως...με ταυτιζουν οι αλλοι.


Και ενταξει κατι 20 something που νομιζουν οτι εκλασε ο θεος και τους εδωσε ανασα,...τα μυξιαρικα παντα νομιζανε οτι τα ξεραν ολα μεχρι να μεγαλωσουν και να φανε την πρωτη μπουφλα.
Αλλα αυτοι που με βλεπουν, με ακουνε....;

Μηπως...;
Μηπως τελικα τιποτα δεν αλλαζει...ποτε;





Ηθελα να γραψω λιγο απο τα ημερολογια σημερα.
Μου κανει καλο να τα βαζω στο χαρτι, τωρα που μπορω να τα διαβασω χωρις συναισθηματικο μπλεξιμο-περαν απο αυτα που νιωθω για μενα και το τι περασα τοτε-...
Αλλα ηρθε η σκεψη...
Ρε, λες να σε λυπουνται;

Λες να εξαδενικευουν την περιπτωση σου και να μην καταλαβαινουν οτι τετοια συμβαινουν παντου, σε οποιαδηποτε μορφη, απλα δεν τα συζητανε?
Λες να μην ξερουν οτι η εγκυος ονειρευεται το μελλον- στην κοσμαρα της- ενω ο αντρας πηδα την φιλη;
Λες να μην ξερουν οτι ο ταδε δερνει τα παιδια του και ηγειται στο σπιτι σαν τυρρανος?
Δεν ξερουν οτι καθε σπιτι εχει μια μικρη η μεγαλη ιστορια?
Οτι η ζωη δεν ειναι στρωμενη με ροδοπεταλα και ολοι εχουν το μεριδιο στεναχωριας και ατυχιας και, και, και;

Το ξερουν.
Αλλα στην θεωρια.
Τα δικα μας σκατα βρωμανε λιγοτερο απο του αλλου.


Οκ.


Προσωπικα δεν τα φοβαμαι τα σκατα μου,ουτε τα θεωρω "ειδικα".Και επειδη δεν το παιζω υπερανω, ακουω πολλες ιστοριες, οι αλλοι δεν φοβουνται να μου ανοιχτουν (οταν αφηνω τον αλλον να μιλησει τελος παντων)και ετσι ξερω οτι ολοι εχουμε εναν σταυρο να κουβαλησουμε και οπως λεει η μανα μου...
Ποτε δεν μας στελνει ο Θεος κατι που δεν μπορουμε να αντεξουμε.
Δεν ξερω αν ειναι αληθεια.
Θελω ομως να ειναι αληθεια.


Δεν θεωρω τον εαυτο μου ατυχη που χωρισα, αλλα τυχερη που χωρισα.
Διαβαζοντας τα ημερολογια μου θυμαμαι πραγματα που ηθελα να ξεχασω, το ποσο δυστυχισμενη ημουν. Τοσο που δεν θα ειχα διανοηθει να φυγω, ειχε ρουφηχτει ολη η θεληση μου.
Νιωθω τυχερη και ευγνωμων για πολλα πραγματα.
Τυχερη που εχω καταφερει να εκπληρωσω τα 2-3 πραγματα που εβαλα στο μυαλο μου για το παιδι.
Τυχερη γιατι μετα απο την μπορα, μπορω ακομα να "νιωσω".
Κατι που δεν περιμενα.
Μετα απ ολα αυτα, πιστευω ακομα στον αλλον, καλοπροαιρετα.
Και επενδυω, χωρις να φοβαμαι(ενταξει φοβαμαι αλλα οχι τοσο ωστε να ειμαι καχυποπτη)
Και δεν νιωθω καθολου μα καθολου δυστυχισμενη.

Τσατισμενη, συχνα.
Προβληματισμενη, με τις ωρες μου.
Λυπημενη, σπανια(και με αποδιοργανωνει...anger I do well, sadness no)
Αισιοδοξη, παντα.



Aν καταφερω και να ερωτευτω θα ειμαι η πιο τυχερη γυναικα του κοσμου.
Ειδικα αν ειναι Αγγλος/Αμερικανος/Ολλανδος κλπ...φραγκατος και κουκλος.
(Hey, a girl can dream...:P)



Αλλα επειδη ειμαι ατυχη, θα ειναι Ελληνας,μικροτερος και ζηλιαρης.
(αυτο πλεον το εχω εμπεδωσει)



Και θα κατουραει το καπακι της τουαλετας.