Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Wednesday, October 26, 2005

Χτες...

EΒλεπα τα χειλη σου να κουνιουνται και ήθελα να ορμηξω. Να σεφτάσω στην α΄λλη ακρη του καναπε και να ταχτυπησω με μικρες δυνατες γρηγορες γροθιες. Να κανω να σταματησουν, να ματωσουν. Πως μπορουν; Αυτα τα ιδια χειλη που που ορκιζονταν αγαπη λιγο καιρο πριν,που με φιλούσαν, που μου χαμογελούσαν πως μπορουν να μου μιλανε τωρα για αλλη; ΠΟως γίνεται; Τι γίνεται;

Πως τολμας;
Προσπαθησα να μην σε κοιταω και γυρισα προς τα δεξια μου. Οπου και να κοιταζα, πονουσα. Η πολυθρονα που αγορασαμε και καναμε ερωτα τοσες φορες. Ο τοιχος που εβαψα 5 μηνων εγκυος. Το σημειο που γεννησα το παιδι.
Ολα ειχανε σημαδια δικα της τωρα, ορατα η αορατα.
Τασακια και αποτσιγαρα σκορπισμενα παντου, μια εσαρπα της, που σιγουρα κρατουσες σαν πολύτιμο λάφυρο για να την ξαναδεις καποια στιγμη.
Προσπαθησα να επικεντρωθω σ αυτα που μου έλεγες. Να προσπερασω την κλαψα σου και το γεγονος οτι κλαιγοσουν σε μενα, και να βυθιστω στο νοημα των λεξεων σου. Να συνειδητοποιησω οτι την θες, την αγαπας, οτι δεν εισαι δικος μου. Ουτε συ, ουτε αυτο το σπίτι, ουτε τίποτα.
Σε κοιτούσα ανεκφραστη και έκανα προσπαθεια να μην καταλαβεις ότι η αναπνοή μου είχε σταματησει στον λαιμό μου και στους ωμους μου.
Επρεπε να δειξω νορμαλ.
Να μην καταλάβεις ότι μπορεις να με πληγωσεις γιατι την τελευταια φορα ξεσπαθωσες, σαν παιδι που γκρεμιζει με μανια γελωντας, πύργους στην αμμο.
Προσπαθησα οταν σε βλέπω να κοιταω εναν 'γνωστο', έναν τυπο, που έτυχε να παντρευτω.
'Οχι το μωρο μου, όχι τον αντρα μου, την οικογενεια μου.
Να ξεχασω τα υποκοριστικα, τις αναμνησεις, όλα αυτα που έλεγες.
Που τελικα ηταν ψεμματα.
Πως γίνεται να τρως δούλεμα ΚΑι μέσα στον γάμο;
Σε ακουγα να οδύρεσαι και ακουγα έναν πληγωμενο εγωισμο, παιχνιδια που παιζατε οι δυο σας.
Εμενα γιατι με ηθελες θεατη, απο την αρχη?
Με πικρα συγκρινα.
Εμενα και την σχεση μας δεν την πένθησες ούτε μια μερα.
Ουτε μια μερα δεν έμεινες μόνος σου στο κρεβατι σου να αναρωτηθεις που είναι η γυναικα σου και το παιδι σου τωρα, τι εγινε, και γιατι.Λιγες μερες αφορου εφυγα απο το σπιτι ηταν Χριστουγεννα. Αντι να νιωσεις την απουσια τις οικογενειας σου, την πηρες απο το χερακι και την πηγες στους δικους σου.
Ποσους προσβαλλες εκεινη την ημερα...
Δεν μας έκλαψες.
Και τώρα εκλαιγες, γι αυτην.
Σε μενα.
Και ήθελα να σου ματωσω τα χειλια και να ουρλιαξω.
Να πεταξω οτι δικό της είχε βαλει σπίτι μου.
Κοιταξα τον καρπό σου.
Είχες σβύσει τα αρχικά μας και είχες φτιάξει νέο τατου απο πάνω.
Είχες φτιάξει και δαχτυλίδι εκεί που ήταν η βέρα μας.
Μέσα σε 15 μερες.
Μερικά πράγματα δεν μπορούν να πεταχτούν, ούτε να ξεχαστουν.
Θα έπρεπε να μάθω να ζω με αυτα.
Αλλά για την ωρα, έπρεπε να φύγω.
Είχα ΄μπει με φόβο και καρδιοχτύπι στο σπίτι που τόσο είχα αγαπήσει.Στο σπιτι Μου. Ηταν ακομα σπιτι μου.
Δεν υπήρχε ίχνος μου.
Δεν ήταν πια σπίτι μου.
Κι αυτός εκει δεν ή΄ταν ο αντρας μου.
Όσο πιο γρήγορα το ένιωθα αυτό, τόσο που γρηγορα θα γινόμουν καλά.
Εκεινος δεν ένιωθε το "κοντα"...γι αυτο μιλουσε.
Εγω που το ένιωθα, το "εμεις" αγανακτούσα, πονούσα..
Εφυγα και δεν ΄ξαναγύρισα ποτε.


Το σκίσιμο απο τον πυρήνα σου είναι παντα επίπονο και χρονοβόρο, αλλά τελικα είναι θέμα του που βλέπεις τον εαυτό σου.σε ποια θέση απέναντι σε ποιον...
Αυτες τις σκεψεις εκανα χτες.
Παραδιδω μαθήματα σε 2 παιδια. Το ένα εχει το σπίτι του στον ιδιο δρομο με το παλιο μου σπίτι και το άλλο βλεπει στο πίσω μπαλκονι.
Στην αρχη του χρονου που περναγα απο την ιδια γειτονια, ενιωθα ασχημα.
Χτες, κοιταξα ψηλα και είδα φως μεσα από τις κουρτινες.
Για ένα δευτερόλεπτο είδα την Λίλι στο μπαλκονι, τον πρώην μου να με χαιρεταει από ψηλα και να ρωταει τι ώρα θα γυρίσω ΄με έαν χαμόγελο μέχρι τ αυτιά.
Το παιδι στο καρεκλάκι, εμας στο σαλόνι...ευτυχισμένες στιγμές.
Και μετα αυτην, την βραδυά που με πήρε κλαμμενος τηλέφωνο, και γω ερωτευμένη ακόμα, έτρεξα όλο ελπίδα, ότι θα μου έδινε αυτό που μου αναλογούσε.
Την αναγνώριση της παρουσίας μου στην ζωή του, ένα ριγκρέτ, ένα συγγνώμη, κάτι που να δικαιολογούσε όλη την ύπαρξη αυτόυ του γάμου και τις συναισθηματικές επενδύσεις που είχα κάνει.
Και μου μίλησε για κείνη.
Βουλιάζοντας ακόμα παραπερα την αξιοπρεπεια μου, μπερδεύοντας με ακόμα πιο πολύ στο τι του ημουν, τελικα.

Ελευθερωθηκα την ημέρα που κατάλαβα ότι τυπικα ημουν γυνάικα του,αλλά δεν υπηρξα ο ερωτας της ζωής του.Δεν σημαινε τιποτα γιαυτον.
Δεν σημαινα εγω τιποτα γι αυτον.
Ηταν αθλος να το δω και να το αποδεχτω χωρις να το υιοθετω.
Ελευθερωθηκα όταν καταλαβα, με πολύ κόπο, ότι, πάντα και για πάντα, θα υπάρχω στην ζωή του σαν η αιτία όλων των κακών. Κοστίζει λιγότερο από το να τα βάλει με την μαμά του, την αλλη, τον εαυτό του.
Ελευθερωθηκα ενω ΄για μήνες προσπαθούσα να καταλάβω γιατι δεν με ξενέρωνε ο αληθινος του χαρακτηρας και ολα οσα μαθαινα πλεον, τωρα που δεν τον ενοιαζε. Οι απιστιες στην εγκυμοσυνη(αν και δεν εχω αποδειξεις), οι τσαρκες στα στριπτιτζαδικα,ολος αυτος ο κοσμος που ηξερα οτι υπαρχει στην θεωρια αλλα ποτε δεν φανταζομουν οτι θα χτυπησει στην πορτα μου. Αλλωστε, εγω ημουν με γαλλικα και πιανο,χορο και ιππασια, δεν συμβαινουν αυτα σε ατομα σαν και μενα...

Ερχοταν σε μενα σε καθε απογοητευση, συνεχιζε τα ψεμματα.
Ο γαμος μας ηταν ενα ανεκδοτο.

Την ημερα που αποδεχτηκα τι ενιωθα,σταματησα να τα νιωθω.
Την ημερα που αποδεχτηκα το τι ενιωθε εκεινος( χωρις "εμενα αγαπαει κατα βαθος, δεν μπορει"), εξαφανιστηκε το "εμεις".
Σβυσανε καποιες αναμνησεις.
Γινανε θολες.

Καπου υπαρχει η αναμνηση του πονου.
Το καταλαβαινω οταν μιλαω για αγαπη με καποιον συνομιλητη και αρχιζει να τρεμει το πιγουνι μου.
Υποψιαζομαι οτι υπαρχει μεγαλη λυπη μεσα μου, που κρατω καλα κλεισμενη.
Που πιθανον με κουραζει και ισως να ειναι η αιτια της επιθετικοτητας μου...αλλα και παλι μπορει οχι.

Δεν ξερω αν καποια πραγματα ξεπερνιουνται, η απλως ξεχνιουνται.







(Δεν ξαναπινω στο καραοκι, μετα βλεπω ονειρα με τον πρωην και παθαινω φλασιες.)

14 comments:

Όνειρα γλυκά.. said...

Τυχαίνει να ζω μια παρομοια κατάσταση.. Ενας πρώην που χαλάει το σπίτι του για μια ερωμένη και πετάει στα σκουπίδια 15 χρόνια ζωής ..
Μόνο όταν θα δείς στα μάτια ενός άλλου αντρα αυτή τη φλογίτσα της αγάπης , της ανάγκης , της ζωής θα μπορέσεις να αφήσεις πίσω ότι κακό σου έκανε ..
Και με λάβαρο το ρητό "όλα εδώ πληρώνονται " , με την ελπίδα ότι θα πονέσει όπως πόνεσες θα συνεχίσεις να ζείς χωρίς την κακή ανάμνησή του ...

Διάβαζοντας το post ένιωσα. για μια στιγμή, να αναπνέω ξανά τον αέρα της εγκατάλειψης , της μοναξιάς ...Και όσο και αν οργίστηκες με το πρώην που σου λέει το πρόβλημά του με αυτήν .. σου έχω και χειρότερα..Εμένα με παίρνει η ερωμένη του που εξακολουθεί να είναι η ίδια , να μου πει τα παραπονά της !!! Καλό εεε!!!

Chrisa said...

Συγνώμη κορίτσια αλλά... ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ!!!!! Σας έφαγε ο πολύς πολιτισμός!!!! Εγώ δεν θέλω να έχω καμία μα καμία σχέση ούτε με πρώην μου ούτε με πρώην του άλλου!!!! Βέβαια ή Λίλη έχει ένα παιδί μαζί του, όμως Λίλη μου θα μπορούσες να κρατήσεις την σχέση σας στα τελείως τυπικά!!! Δεν κατάλαβα από πότε δηλαδή με έναν που κάνω έρωτα μετά πρέπει ντε και καλά να γίνουμε και "φιλενάδες"???? Βρε άμα είναι έτσι ο πολιτισμός συγνώμη εγώ δεν θα πάρω και γουστάρω τρελλά που είμαι ΚΑΤΙΝΑΡΑ σε τέτοια θέματα!!!!
Κορίτσια και πάλι συγνώμη αλλά με εκνευρίσατε με την ανεκτικότητά σας!!!!!!!!!!!

Lili said...

Oneira...το ποστ ευτυχως περιγραφει μια παλια κατασταση, και δεν εχω εμπλακει συναισθηματικα οταν το εγραφα.
Αυτο με την ερωμενη που παιρνει...τοχω ζησει και γω...:P
(oχι με τον αντρα μου, αλλα με πρωην φιλο που τα εφτιαξε με φιλη, αλλα δεν με ειχε πειραξει γιατι αφενος τον ειχα χωρισει εγω και αφετερου πριν τα φτιαξει μαζι του εκεινη με ειχε παρει τηλεφωνο να με ρωτησει αν με πειραζε.)



Χρυσα, πρεπει να σου πω οτι τα θαυμαστικα σου και η επιθετικοτητα που βγαζεις- αν και κατανοητη- με εκνευριζουν, εμενα.
και οπως θα υποστω και γω τον εκνευρισμο σου που η ζωη μου σε ενοχλησε(σορυ, ε), ετσι θα υποστεις και συ τις σκεψεις μου πανω στο σχολιο σου.
Μαζεψε λιγο το δαχτυλακι, την συγκριση και την κριτικη γιατι δεν ξερεις ΠΟΤΕ πως θα σου τα φερει η ζωη και τι μπορει να αναγκαστεις να κανεις αυριο.


η κριτικη σου ειναι διατυπωμενη απαραδεκτα, διοτι προκειται για καταθεση καρδιας και ΠΟΝΟΥ που καποιος εζησε, και η "ονειρα" εκανε το ιδιο.
Με ποιο δικαιωμα ορμας με Θαυμαστικα και λες "καλα να παθετε"?

Αν σε φοβιζει το πως μπορει να γινει κατι τετοιο,- γιατι ειναι τρομακτικο-, θα ειχες καλυτερα αποτελεσματα με τον να μην "βαρας" τους "χτυπημενους"

Η συγγνωμη σου δεν ειναι αποδεκτη, γιατι δεν ειναι ειλικρινης αλλα απλα ενα "βαζελινωμα" του ξεσπασματος σου.
η ελπιδα οτι δεν φαινεσαι κακια.
Δεν τιθεται θεμα κακίας η χαρακτηρισμος κακιάς αλλα συγκεκριμενης συμπεριφορας.

Προσωπικα, δεν δεχομαι να ξεσπας επανω μου η πανω στον οποιοδηποτε εχει τ αρ**** να ανοιγεται εδω μεσα.



Σκεψου λιγο.
(τωρα ηρεμησα)

Chrisa said...

Δεν ξεσπάω σε κανέναν τουλάχιστον αύτο δεν το επιδιώκω, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί βάζετε τον εαυτό σας σε τέτοια δοκιμασία και για ποιόν λόγο πρέπει είτε εσύ να ακούς τα ερωτικά προβλήματα του πρώην άντρα σου και γιατί η Oneira πρέπει να την παίρνει τηλέφωνο η νυν!!!
Το μόνο που καταφέρνετε με αυτό είναι να στεναχωριέστε και νομίζω πως δεν σας αξίζει!!!
Αααα και να μην ξεχάσω...
!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Chrisa said...

Επίσης δεν έχω φόβο να με θεωρήσει κάποιος κακιά και μάλιστα κάποιος που δεν με έχει δεί καν... Αν η άποψη σου για μένα είναι αυτή τότε την δέχομαι και συνεχίζω να πίνω το καφεδάκι μου...

Όνειρα γλυκά.. said...

Η Lili τα είπε όλα .. Δεν έχω να προσθέσω ή να αφαιρέσω τι....

vasvoe said...

Όπως και να έχει, αυτά πέρασαν, είναι μόνο κακές αναμνήσεις που τις έχεις πίσω σου.

Valeria said...
This comment has been removed by a blog administrator.
Valeria said...

Άει σιχτίρι με συγκίνησες!

nanakos said...

To post me sygkinise alla tha symfwnisw apolyta me th Chrysa. Einai apodedeigmeno pws anthrwpoi me xamili aftoektimisi arga i grigora o dromos touw ksevrazei sta plato tou Mikroutsikou na katigoroun ton prwin, tin nyn, ton Sadam Xousein kai oxi to ksero tous to kefali. Dystyxws! Watch it!

Lili said...

Eχετε αναρωτηθει ποτε γιατι βγαζω τοσο προσωπικα πραγματα στο νετ?

Ολοι εσεις που πιστευετε οτι "κατηγορουμε", καλα να παθουμε κλπ?


Βλεπω πονο γυρω μου, σε καθε σπιτι. Καθε ανθρωπος εχει πραγματα που τον πονεσανε και μπορει να τον πονανε ακομα.
Το τραγικο ειναι οταν περα απο το τραυμα του νιωθει ντροπη/φοβο να μιλησει σε καποιον.
Οταν νιωθει ενοχες, γιατι "κατι δεν εκανε σωστα", του λειπει "κατι", ειτε αυτο ειναι αυτο εκτιμηση, ειτε νιο νιο ειτε οτιδηποτε.

και εχεις ανθρωπους που πονανε και υποφερουν μονοι τους νιωθοντας οτι δεν τους καταλαβαινουν.

Δεν ξερω για ποιο "επιπεδο" μιλατε, αλλα προσωπικα βρισκω πολυ αποκαλυπτικο για το πως μεγαλωσε καποιος απο τον τροπο που αντιδραει στη θεα του πονου και μιας δυστυχιας.

Δεν ειναι απαραιτητα κακο, αλλα αυτος που ¨κριτικαρει" 9 στις 10, αυτο ακουγε οταν πχ επεφτε μικρος"καλα να παθεις", η αυτος που ενιωθε την κριτικη, θα πει,"εσυ φταις που το αφησες"...


Προσωπικα, λοιπον, επειδη πιστευω οτι ολοι οι ανθρωποι αγαπανε και πονανε, και επειδη καποιοι πονοι ειναι αβασταχτοι, ξετυλιγω εδω ιστοριες του δικου μου πονου που περασα σχεδον μονη μου,( ο ψυχολογος και ο κολλητος δεν μετρανε γιατι ο μεν "δουλευε" μαζι μου, ο δευτερος δεν ειχε ιδεα τι εστι διαζυγιο)καταλαβαινοντας οτι σε μερικους απο μας, δεν εχει χαθει η αισθηση συμπονιας, μερικοι απο μας εχουμε αναγκη να επικοινωνησουμε ουσιαστικα με καποιον αλλον, ειτε ειναι για να ακουμπησουμε στον ωμο τους και να νιωσουμε αγαπη και αποδοχη, ειτε για να την δωσουμε επειδη νιωθουμε οτι ειναιο αδυναμοι να σταθουν μονοι τους για την ωρα.

Τωρα, αν κατι σας συγκινει αλλα σας βγαζει την "αυστηροτητα", θα ελεγα να το ψαξετε.
Το γιατι.
και κυριως....τι προσφερετε?
στον αλλον(παρηγορια αποκουμπι η δυσφορια και δυστυχια-ενοχες)
αλλα κυριως στον εαυτο σας.

(και κατα συνεπεια, εις βαρος του αλλου)


Ο μπαμπας μου ειναι ετσι μπαι δε γουει.
κανεις δεν παει σε κεινον οταν εχει προβλημα.
Και κανεις δεν συγκινειται οταν εκεινος εχει προβλημα...

Η πιστευεις στην συμπονια, η οχι.
Δεν υπαρχουν δυο μετρα και δυο σταθμα.

Στα καπριτσια, να βγαλετε το tough love,αλλα οχι οταν ο αλλος ποναει.
Δεν παρενοχλουμε καποιον που ποναει και ειναι αποδιοργανωμενος με κατηγοριες-συμβουλες.

Δεν εχουμε αυτο το δικαιωμα.



Σε πιο προσωπικο επιπεδο, νανακο, το μπλογκ μου δεν ειναι πλατο και δεν απευθυνθηκα στον Αντρεα.
Εκτος αν δεν μπορεις να καταλαβεις την διαφορα οποτε, το προσεχε μαλλον το ελεγες σε μενα για να το ακους εσυ.

Χρυσα δεν σε θεωρω κακια, ισα ισα μου εχεις αφησει πολυ καλες εντυπωσεις, οτι εισαι γλυκο παιδι , γιαυτο και απογοητευτηκα απο την αντιδραση αυτη.
Η ζωη δεν ξερεις πως τα φερνει και δεν ξερεις ποσο μεγαλο κομματι σου καταστρεφει/ περνει για το τιμημα της ωριμοτητας.

Μακαρι να εχεις γυρω σου ανθρωπους να σ αγαπουν και να σε στηριξουν οταν θα αντιμετωπισεις τα προβληματα που σου αναλογουν.

Αυτο μονο μετραει και μενει τελικα.

(τελικα αυτο θα το κανω ποστ...)

Xνούδι said...

Εγώ περισσότερο, φοβάμαι αυτά που δεν λέγονται. Εκεί είναι όλα τα πυρομαχικά.

Δεν σβήνει η φωτιά της πληγής εύκολα ποτέ, καίει σαν κομμμάτι φτιαγμένο πια για να καίει, κομμάτι που δεν αναγνωρίζεται από κανέναν, γιατί είναι μυστικό, και το κουβαλάς σαν την διαφανή κουβέρτα σου.
θα ήθελα η παραπάνω περιγραφή σου να ταν απλώς μια τέτοια κουβέρτα. Να μπορούσα να'ρθω να στην πάρω και να σου πω: δεν σου χρειάζεται, δεν κάνει τόσο κρύο ακόμα δεν την έχεις ανάγκη εσύ. Αλλά τα κουρέλια της μνήμης δεν φεύγουν εύκολα τα άτιμα.

Με την σκέψη, κοντά...

Lili said...

Mel, αν με εκαιγε ακομα δεν θα εγραφα εδω γιατι τα σχολια θα με βυθιζαν πιο βαθια.
Μιλαω εκ του ασφαλους, παντα γραφω για καταστασεις που περασανε.

Ομως κατα καποιο τροπο ειναι παρηγορο να βλεπει καποιος οτι οχι μονο δεν ειναι μονος του και τον καταλαβαινουν, αλλα οτι "αυτο" περναει μια μερα(διοτι το ζητουμενο δεν ειναι να μιζεριασουμε, αλλα να εχουμε το δικαιωμα να κλαψουμε χωρις ενοχες και αμφιβολιες)

mauvais garçon said...

(τελικα αυτο θα το κανω ποστ...)

αυτό είναι απειλή;

My first book

My first book
A funny Homebirth