Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Tuesday, May 30, 2006

Ατιτλο


Χτες ειδα ενα ονειρο με τον πρωην αντρα μου και το παιδι, που μου ανοιξε τα ματια.
Ποσα πολλα θα της λειψουν. Ποσα πολλα δεν θα ζησει. Τον καθημερινο διαλογο μεταξυ 3 ανθρωπων. Την παρακολουθηση διαφορετικων συμπεριφορων αναμεσα σε καποιους αλλους αμεσα συνδεδεμενους με κεινη αλλα χωρις να ειναι εκεινη απαραιτητα ο ενας απο τους δυο που μιλαει. Την οικειοτητα μεταξυ δυο ενηλικων. Το φουσκωμα περηφανειας και το μοιρασμα αυτου του συναισθηματος. Τοσα και τοσα που δεν γινονται απο 2 ατομα, απο ζευγαρι( μανα κορη η πατερας κορη, μονο).
Ποσα αλλα που δεν ξερω, αφου και γω περιπεου ετσι μεγαλωσα, πολυ κοντα στην μητερα μου και πολυ μακρινα απο τον πατερα μου , ασχετως αν δεν χωρισανε,... ηταν ετσι οι καταστασεις και οι χαρακτηρες.

Κοιταξα τον ηλιο εξω, ακουσα απο το κλειστο παντζουρι το 8χρονο του δευτερου να λεει στον πατερα του "το απογευμα θα παμε για μπανιο?"
Η απαντηση του πατερα του αρνητικη
"σημερα δεν θα προλαβουμε, αυριο ομως θα δω τι μπορω να κανω, μπορει να φυγω πιο νωρις και να παμε."
Κοιταξα την μικρη, άλλο ενα πραγμα που της στερησαμε. Αυτοκινητο δεν εχω, δεν οδηγω, δεν μπορω να την παω καμπινγκ, δεν μπορω να την παω για απογευματινο μπανιο, δεν θα ζησει τις εκδρομες που ειχα ονειρευτει, δεν θυμαται την πρωτη χρονια της ζωης της... το καμπινγκ που ειχαμε κανει οι τρεις μας. Υπαρχει μονο σε βιντεο.
Ειμαστε και οι δυο διπλα της, βλεπει τον μπαμπα της την μιση εβδομαδα, μενουμε ενα τετραγωνο ολοι, γιαγιαδες και γονεις, ειναι με δικο της δωματιο σε καθε σπιτι... Ειναι -οσον αφορα το θεμα παιδι χωρισμενων γονιων-, σε πολυ καλη μοιρα,και ολοι προσπαθουμε να της δωσουμε οτι καλυτερο μπορουμε και κατι παραπανω.
Ομως...
Δεν θα μπορεσω ποτα να της δωσω ολα αυτα που δικαιωματικα θα επρεπε να εχει.Αυτο το ζεστο συναισθημα που προερχεται απο την πολυπληθη οικογενεια, την ευκολια, το μοιρασμα, τους πληθωρα των ρολων μεσα στην οικογενειακη ζωη, τον πλουτο και την πολυπλοκοτητα συναισθηματων και βιωματων που φερνει μια τετοια οικογενειακη ζωη.
Και το κυριοτερο μαθημα.
Οτι στα δυσκολα, δεν τα παραταμε ευκολα.
Δεν θα μπορεσουμε ποτε, μονοι μας, ξεχωριστα να της προσφερουμε αυτα που δεν ειχαμε δικαιωμα να της στερησουμε, αυτην την "εκθεση".

Και δυστυχως, τωρα η απουσια του ενος απο πχ σχολικες δραστηριοτητες, εχει μεγαλυτερη βαρυτητα απο το αν ειμασταν ολοι μαζι, τωρα ο φοβος της αισθησης της απορριψης ειναι εντονος, τουλαχιστον μεσα μου.
Δεν θα μπορεσουμε ποτε να της δωσουμε ολα τα απαραιτητα εφοδια που θα χρειαστει αυριο στην ζωη της.Το Full potential.
Της κλεψαμε τοσα πολλα. Τοσα πολλα.











Συγγνωμη αγαπη μου.
Χιλια, χιλια συγγνωμη.

13 comments:

Xilaren said...

i think it's all going to be alright. Προσπάθησε να μη νιώθεις άσχημα...

Marilina said...

lili αμφιταλαντέυτηκα πολύ για το αν μπορώ να αφήσω σχόλιο σε ένα τέτοιο ποστ...

πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε στερηθεί κάποια πράγματα στη ζωή μας και άλλα μας δώθηκαν απλόχερα. Από όσα μπορώ να καταλάβω από εδώ, νομίζω πως η μικρούλα σου θα καταλάβει νωρίς ότι αυτά που στερήθηκε τα στερήθηκε επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος, και ότι αυτά που της πρόσφερες έχουν τεράστια αξία.

καταλαβαίνω ότι η ευθύνη που νιώθεις γι αυτήν είναι πολύ μεγάλη και βαράινει περισσότερο εσένα από οποιονδήποτε άλλον, πιθανότατα γι αυτό τε΄τοιες τιγμές σνα αυτή νιώθεις ότι θα θελες να της δωσεις παραπανω. Αλλά, να σου πω, το ότι ψάχνεις με τόση φροντίδα τον τρόπο που τη μεγαλώνεις και το γεγονός ότι θες να τη μάθεις να είναι ελέυθερη και είσαι διατεθημένη να ζητησεις συγγνώμη από αυτήν όποτε το νιώσεις, είναι μεγάλο δώρο και μεγάλο μάθημα.

Αντώνιος said...

ίσως να είναι καλύτερα έτσι από το να ήσαστε όλοι μαζί...

Lili said...

Από όσα μπορώ να καταλάβω από εδώ, νομίζω πως η μικρούλα σου θα καταλάβει νωρίς ότι αυτά που στερήθηκε τα στερήθηκε επειδή δεν υπήρχε άλλος τρόπος, και ότι αυτά που της πρόσφερες έχουν τεράστια αξία.

============================


Δεν εχει καμια, μα καμια σημασια αν θα καταλαβει τι προσπαθω να κανω η αν θα μου το αναγνωρισει.( Πιστευω οτι δεν θα καταλαβει τι της στερηθηκε αφου δεν το γνωρισε και δεν θα το γνωρισει ποτε.)

Σημασια εχει οτι μπορουσε να τα εχει, επρεπε να τα εχει και δεν τα εχει.

Marilina said...

μπορούσε αλήθεια; γιατί ισως να χει δίκιο ο αντώνιος.

Δεν εννοούσα ακριβώς την αναγνώριση, αλλά το ότι λαμβάνοντας υπόψιν τις καταστάσεις, γιατί ξέρεις πολύ καλά ότι τα παιδιά δεν θυμούνται από πάντα με τον τρόπο που θυμούνται οι μεγάλοι, αλλά αποτυπώνουν τα πάντα, θα ζυγίσει τα πράγματα και πιθανόν να καταλήξει στο ότι καλύτερα που ήρθαν έτσι τα πράγματα.

Και στην τελική, ποτέ δεν ξέρεις πώς και πότε μπορούν ν αλλάξουν τα πράγματα :)

Sigmund_01 said...

Από σένα στην ουσία μπορεί να μην της λείψει τίποτα.
Συγκρίνοντας όμως με τα άλλα παιδιά θα αισθανθεί ότι κάτι δεν είναι σωστό.
Εκεί μόνο η "δύναμη" της σχέσης με τους γονείς της, ας είναι χωρισμένοι αρκεί να είναι αγαπημένοι, θα την ηρεμεί.

Από την δική μου πλευρά θα σου πω κάτι κι αξιολόγησέ το εσύ.
Τα τελευταία χρόνια είμαστε "μαζί" με την "σύζυγο" μου έχοντας αποφασίσει ότι το κάνουμε μέχρι να τελειώσουν τα παιδιά το σχολείο.
Πιστεύουμε ότι έτσι θα τους προσφέρουμε ένα οικογενειακό περιβάλλον και την οικογενειακή "θαλπωρή" και "σιγουριά".
Δεν υπάρχουν δυσάρεστες καταστάσεις εκτός από διαφωνίες στον τρόπο που αντιμετωπίζει ο καθένας μας κάποια πράγματα.
Φυσιολογικό όμως σε κάθε σπίτι.
Προχθές λοιπόν εκεί που καθόμασταν και χαζολογούσαμε όλοι μαζί, σε ανύποπτο χρόνο γυρνά ο μικρός (13χρονος) και λέει "Αφού μόνο για μας είσαστε μαζί..."
Γίναμε κουρέλι και οι δύο, αλλά και ο μεγάλος (15χρονος).
Το ξέραμε ότι τα παιδιά δεν είναι χαζά και είχανε συναίσθηση του όλου σκηνικού.
Αλλά η απευθείας αναφορά... ήταν άλλο πράγμα.
Αν με ρωτήσεις τώρα αν θα ήταν καλύτερα να είχαμε χωρίσει πριν χρόνια θα σου απαντούσα πως δεν ξέρω. Όπως δεν ξέρω αν αυτή η "θυσία" μας θα εκτιμηθεί ποτέ και δεν ξέρω αν θα πρέπει να εκτιμηθεί. Είναι πολύ εγωιστική σκέψη και στο φινάλε μπορεί να είναι και λάθος η όλη απόφαση. Ποιος το ξέρει.

Από την άλλη βλέποντας χωρισμένους φίλους και φίλες που μεγαλώνουν μόνοι τα παιδιά τους, πολλές φορές και χωρίς τον άλλο γονιό, μπορώ να σου πω ότι τους βγαίνει η ψυχή αλλά τα πάνε μια χαρά. Πολλές φορές οι σχέσεις με τα παιδιά τους δείχνουν πιο δεμένες και δυνατές.
Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν μέσα από το σπίτι και την ηρεμία που υπάρχει σε αυτό.
Αν μέσα στο σπίτι είναι δύο ή τρεις ή περισσότεροι αυτό αλλάζει απλά τις ισορροπίες και το χρώμα της ατμόσφαιρας.

Πήρα φόρα και συγγνώμη.

MARIA said...

xese me

MARIA said...

epeidis..stravokatapino oli mera kai prin ap[o ligo kontepsa na pnigo..
xese me(meaning):den mou aresei katholou i tampelopoiisi ...paidi xorismenon gonion.kai episi polla apo auta pou grafeis me enoxloun isis kai na ksinoun pliges.tora elpizo na mporo na giriso sto toast mou afova,yes?

Lili said...

δεν σε ειχα λαβει καθολου υποψην μου...
εχω τα δικα μου οπως βλεπεις...

MARIA said...

lololol

chanana said...

«Μπορούσε», «έπρεπε», «δεν»: είναι επικίνδυνα όταν συνδυάζονται με το «έχει»...
Κράτο το αυτό για να το δει όταν μεγαλώσει

ikaros said...

Με σκοτώνεις με πολλά και με θυμώνεις με περισσότερα.

Anonymous said...

Wonderful and informative web site.I used information from that site its great.
» » »

My first book

My first book
A funny Homebirth