Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Sunday, June 18, 2006

Τα νευρα μου....

" Σε παρακαλω, τωρα που θα παμε στο παιδικο παρτι θα μπορουσες να μην βαλεις τελειως αμανικο;" δεν εκανα καν αναφορα στο μουσι που μεγαλωνε και προσπαθουσε να του δωσει σχημα, ουτε καν στο σκουλαρικι στην μυτη, και στ αυτια, και στο στηθος και στον αφαλο..
Ειχαμε κανει πολλες φορες αυτες τις κουβεντες.
Ενιωθε απορριψη, του εξηγουσα οτι αυτην την απορριψη ενδεχομενως να την εισεπραττε η κορη μας, γιατι ο κοσμος δυστυχως μενει στις πρωτες εντυπωσεις, και η μικρη δεν εχει ακομα την δυναμη να υποστηριξει τις δικες του επιλογες.
Εριχνε το φταιξιμο στο σχολειο "ειναι ψηλομυτιδες" αγνοωντας επιδεικτικα το γεγονος οτι ειναι πλεον κινητη αφισα για τατουατζιδικο (καμια 20 αρια) και οτι ειναι 33 χρονων.
"Αυτος ειμαι.Και ειμαι ο πατερας της"
Και στην δουλεια σου κρυβεσαι, και στο τμημα βγαζεις τα σκουλαρικια και εχεις συναισθηση οτι σε μερικες περιπτωσεις δεν παμε σαν φουσκωμενοι διανοι να δειξουμε την διαφορετικοτητα μας, ειδικα οταν προκειται για εναν περιγυρο που αν ξυνισει, δεν θα ξανακαλεσει το παιδι σου σε παρτι για να μην σε βλεπει. Το παιδι πληρωνει τον λογαριασμο στην προκειμενη περιπτωση.
Η αληθεια ειναι οτι και γω, αν τον γνωριζα σημερα δεν θα του εριχνα βλεφαρο. Its too much.
και ναι, θα ηταν μεγαλος παραγοντας το αν θα εκανα σοβαρη σχεση μαζι του ποσο μαλλον παιδια. η μεπειρια μου και το ενστικτο μου θα με ξενερωναν απο καποιον που εχει γεμισει και ειδικα σε τετοια ηλικια. μου θυμιζει εφηβικη επανασταση.
Και η αντιδρασεις του τελικα, επιβεβαιωναν και την εμφανιση.

"Ρε συ, εχεις τρομακτικα σχεδια, και παμε να δουμε 5 χρονα. Μπορει ο γονιος να μην γουσταρει να εξηγησει στο παιδι του τι ειναι αυτο και γιατι, γιατι δεν το καταλαβαινεις;"
Μουλαρωσε.
Μου πεταξε 2-3 προσωπικες κακιες και δηλωσε οτι θα μας παει αλλα δεν θα κατσει.
"και τι θα πω στην μικρη; Της ειπαμε οτι θα παμε μαζι."
Ανενδοτος.
για αλλη μια φορα λογω εγωισμου εχανε μια σημαντικη στιγμη της, για αλλη μια φορα μετανιωνα που τον εβαλα πιο 'μεσα' στα πραγματα.
Εγω μπορει να ειμαι μια μαλακισμενη πουριτανη, οκ;
Απο κει και επειτα, εχασε την γιορτη του σχολειου γιατι εφερα εναν φιλο,που δεν ηταν καν γκομενος μου γιατι η μικρη τον αγαπαει πολυ. Αφου φυσικα εγινε της ποπης. και ενω του δωθηκε η ευκαιρια να ερθει τελικα,αποφασισε να μην.
Παλι απο εγωισμο.

Αναστεναξα.
Το εξω του τελικα ταιριαζει με το μεσα του.
Τελικα πηρα τηλεφωνο τον πατερα μου να μας παει οταν αρχισε παλι να σκαλιζει το παρελθον και να το γυρναει σε προσωπικη αντιπαλοτητα, σκαλιζοντας ιστοριες παλιες και επιπονες.
Πριν λιγο με πηρε τηλεφωνο να του πω που ειναι το παρκο που γινεται το παρτι. Θα ερχοταν και θα μου ελεγε απλα ενα γεια, και θα φοραγε φουτερ, να το "φχαριστηθω"

Ελεος.
Ζητας αιτιες να μεινεις τσατισμενος μαζι μου; και με ενα φουτερ δεν θα τραβηξεις την προσοχη; what the fuck is your problem?
Eνα πουκαμισο να εβαζε η ενα μακο-οχι τελειως αμανικο- και θα ειχε τελειωσει εκει.
Επνιξα τις σκεψεις μου και σκεφτηκα οτι η μικρη ηθελε να τον δει εκει.


Του ειπα οτι αν καταλαβει ο οποιοσδηποτε και κυριως η μικρη οτι υπαρχει προβλημα ειναι η τελευταια φορα που τον συμπεριλαμβανω στις δραστηριοτητες της.
Οτι θα ερθει να μας παρει να παμε ολοι μαζι κι ας μην γουσταρουμε καθολου ο ενας τον αλλον αυτην την στιγμη.
"Θα ερθω μονος μουκαι να μην μου πεις", απαντησε. "ο κοσμος ξερει οτι εχουμε χωρισει ετσι κιαλλιως"
"χωρισει δεν σημαινει κανω μουτρα και απλωνω την αντιπαλοτητα μου σε κοινη θεα και με αρενα το παιδι μου. Η θα ερθεις πολιτισμενα η θα παμε μονες μας"
"Δεν σας παω.
θα ερθω εκει.Ειμαι πατερας της και μπορω να ερθω"
Και προσθεσε.
"και γω θεωρω οτι λες πραγματα που ο κοσμος δεν ειναι ετοιμος να ακουσει και η συμπεριφορα σου θα κανει κακο στην μικρη."
Αουτς.
"ναι, το ξερω", απαντησα ησυχα. "Αλλα προσπαθω να ειμαι οσο το δυνατον πιο 'νορμαλ" στον περιγυρο της. Προσπαθω. Εσυ μου ειπες "θα κανω οτι γουσταρω"
Με ποναγε το στομαχι μου.

Τελικα σε 5 λεπτα θα ερθει.
Δεν θελω ουτε να παω, μου χαλασε ολη η διαθεση, δεν εχω ενεργεια.
Κι ολα αυτα γιατι δεν ηθελα να φαινονται οι δαιμονες στο μπρατσο του και να ειναι πιθανον αυτος λογος εξωστρακισης της μικρης απο παρτι και δραστηριοτητες.
Καλα, για το σκουλαρικι στην μυτη, ουτε συζητηση.



Εντιτ:
περασε καλα μαλλον, αν και ειδα να ειναι πολυ τυπικος σε μια προσπαθεια που κανανε οι αλλοι να τον πλησιασουν.Καθοταν μονος του, με ενα μακρυ κολλητο φουτερ που δεν σηκωσε καν μεχρι τον αγκωνα.
"Σας απορριπτω εγω. οχι εσεις" σαν να ελεγε.
Δεν ειπα οτι θα τον απερριπταν ντε και καλα, το θεμα ηταν να δειξει εναν χ σεβασμο στους ανθρωπους που μας καλεσανε και ενα χ σεβασμο στο περιγυρο της μικρης.
Η μικρη περασε καλα και μας ειχε και τους δυο κοντα της και αυτο και μονο αξιζε το στομαχοπονο που ειχα σε ολη την διαρκεια του παρτι.
Θα ρεθι η μερα που καποιος καπου θα πει κατι στην μικρη για τον μπαμπα της( ισως και για την τρελλενγκο την μανα της) και η μικρη θα πληγωθει η θα αδιαφορησει η θα τον κοιτταξει με αλλο ματι.
Θα ειναι ομως αρκετα δυνατη, θελω να πιστευω.
και αρκετα μεγαλη να καταλαβει οτι υπαρχουν λογης λογης ανθρωποι στον κοσμο.
Και ως τοτε θα εχω δουλεψει και γω την απιστευτη αρνηση και τσατιλα που ειμαι 'δεμενη" με εναν ανθρωπο περιθωριακο στην οψη,την αισθηση προδοσιας( οταν τον γνωρισα ειχε μονο 4 και μαλλι και πιο νορμαλ οψη) και αμηχανιας οποτε τον βλεπουν μαθητες μου στον δρομο με κατι "υποπτους " φιλους του,και να σταματησω να του λεει τι να κανει.
ξερω οτι δεν εχω κανενα δικαιωμα.
κανενα.
Η λυση ειναι να μην τον εχω τοσο κοντα, οσο περναει απο το χερι μου.
Ομως οταν τους βλεπω μαζι, λιωνω.
Γιατι να τους το στερησω εφοσον μπορω να εχω την πορτα ανοιχτη και να τον συμπεριλαβω στην καθημερινη ζωη της?
Τοσο δυσκολο ειναι να καταλαβει και κεινος οτι πρεπει να κανει καποιες υποχωρησεις και να μπει στην θεση του αλλου;
Φανταζομαι ναι ,αφου ηταν κιαυτος ενας λογος που χωρισαμε.
Ομως και παλι...
Δεν του λεω να σκεφτει εμενα, εμενα ποιος με γαμει;Μια γκομενα που ετυχε να παντρευτει ειμαι μονο στην τελικη.
Να σκεφτει τι αντικτυπο εχουν καποιες επιλογες μας στο παιδι.
ειτε αυτο ειναι να ζηταει μεταθεση για 2 χρονια στο εξωτερικο( αν και γω θα κανω τουμπες ετσι και την παρει), ειτε οταν τα φτιαχνει με καποια που εχει προβλημα μαζι μου και χρησιμοποιει το παιδι για να πικαρει εμενα, ειτε τα φτιαχνει με γκομενα που τον βαζει να διαλεξει μεταξυ αυτης και το παιδι και δεν την "στελνει", ειτε κανει παρεα με "περιεργα" στοιχεια, ειτε βαζει ενα καρφι να στο ρουθουνι του,ειτε μαλωνει συνεχεια μαζι μου λεγοντας οτι τον χειραγωγω με δικαιολογια το παιδι,ολα, μα ΟΛΑ, ειναι επιλογες που θα εχουν το εναν η το αλλο αντικτυπο πανω στον ψυχισμο και στην ζωη του παιδιου.
Γιατι ο εαυτος μας δεν μας ανηκει πλεον.
Ο εαυτος μας ειναι οτι περισσευει, αν περισσευει, οταν τελειωσει το παιδι με τις τωρινες και μελλοντικες αναγκες του.


Αντε ομως να το καταλαβουν οσοι δεν σταματησανε ποτε να ειναι παιδια.
Με την κακη την εννοια.

14 comments:

Black Pearl said...

Δεχεσαι σχόλια στο παραπάνω;

Lili said...

Kωστα, το αν συμφωνει η διαφωνει καποιος μου ειναι αδιαφορο, ειδικα αν δεν εχει παιδια και δεν εχει μπει πλεον για τα καλα στην Ενηλικη φαση... δεν το λεω για σενα, ειναι απλα μια σταση ζωης που εχω, γιατι εχω παρατηρησει οτι οσοι δεν εχουν κανει ακομα παιδια, εχουν μια θεωρια και μια αποψη εμποτισμενη ακομα με τα προσωπικα τους θελω, κατι που εξαλειφεται τελειως οταν γινεις γονιος.
Εδω ξεθυμαινω, για να μην τον διαολοστειλω μπροστα στο παιδι.
Οποιος και να γραψει το οτιδηποτε δεν ξερει ολη την ιστορια,μπορει να νομιζει οτι ξερει εμενα μεσα απο τα γραπτα μου αλλα δεν ξερει πως διαχειροζομαι τις προσωπικες μου σχεσεις, πως τις χειριζεται εκεινος, παρα μονο βλεπει κομματια /αντανακλασεις ενος καβγα που γραφω πανω στο πικ εν βρασμω ψυχης.Δεν ξερει.
Οπως δεν ξερει και γιατι καμια φορα αναγκαζομαστε να ενεργουμε με εναν τροπο που δεν ειναι συμβατος με τον χαρακτηρα μας
Δεν εχω καμια διαθεση να αρχισω να εξιστορω ολη την προσωπικη μου ιστορια, οπως καταλαβαινεις. Περα απο 1-2 φορες σαν την σημερινη, εχω κρατησει μακρυα απο το αδηφαγο ματι καποιες προσωπικες μου "τραγωδιες".

Φυσικα και καποιος μπορει να σχολιασει, δεν μπορω να τον εμποδισω.
Δεν καταλαβαινω ομως γιατι να το κανει, εκτος αν ειναι να παραθεσει δικη του εμπειρια παρεμφερη.


Πολυ ευγενικο που ρωτησες ομως.
σ ευχαριστω για το τακτ σου

(αχ το μπανερακι ακομα το περιμενω...)

EBITDA Margin said...

Θα ήθελα να γράψω το σχόλιό μου, αλλά δεν έχω παιδιά και μάλλον πρέπει να απέχω, σύμφωνα με αυτό που θες (και είναι σεβαστό)

Θα δοθεί η ευκαιρία άλλη φορά ή ίσως από κοντά - δεν χανόμαστε!

Lili said...

Δεν ειναι οτι δεν θελω σχολια,-θα τα ειχα κλεισει- απλα σκεφτομαι δυνατα και λεω πως τα βλεπω...απο κει και επειτα ο καθενας κανει οτι νομιζει και δεν θα παρεξηγησω.

EBITDA Margin said...

Να σου πω κάτι; Έχεις δίκιο. Δεν ξέρουμε τις καταστάσεις για να μπορούμε να εκφέρουμε και άποψη... Τον συγκεκριμένο, άνθρωπο, ας πούμε, δεν τον γνωρίζω... πώς μπορώ να σχολιάσω;

Καταλαβαίνω την αγωνία σου για τον αντίκτυπο που μπορούν να έχουν κάτι τέτοιες επιλογές στο παιδί σου. Θα σου έλεγα, απλά, να το δεις λίγο πιο ανάλαφρα το θέμα, γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις το πιο πιθανό είναι οι άλλοι γονείς να θεωρούσαν τον πρώην και λίγο cult ή extravagant και όχι μόνο να μην τον απορρίψουν, αλλά και να δουν τη μικρή με άλλο μάτι τώρα που γνώρισαν τον bohemian μπαμπά της.

Μήπως είμαι αφελής; Δεν ξέρω. Ίσως.

Lili said...

bohemian θεωρουμαι εγω...χυμα, ατημελητη κλπ...
Ο πρωην μου εχει μεταλλαχτει σε κατι αλλο.

Οπως και ναχει, να το ρισκαρω αν προκειται για τον δικο μου περιγυρο.
Δεν θα "παιξω" στοιχηματα ομως που θα κληθει να πληρωσει η μικρη ομως.

Εχω νιωσει στο πετσι μου πως ειναι να σε βαζοτυν στο ιδιο σακι με τον "περιεργο" γονιο σου.
Και να πληρωνω εγω το τιμημα.
Και σιγουρα πληρω και γω τις προυποθεσεις με τις θεσεις μου απεναντι στην ζωη, ομως στους "χωρους" της, το βουλωνω.
Οφειλω να το σεβαστω αυτο.



Θελω να το κατανοησει για να μην αναγκαζομαι να του το υπενθυμιζω.
Καπου περυσι ειχα γραψει ενα ποστ με τιτλο the school and the schoolariki...τα ελεγε ολα.

Τεσπα, περασε, δεν θελω να το συζητησω αλλο γιατι νιωθω σαν να μιλαω πισω απο την πλατη του και δεν ειναι αυτος ο σκοπος μου.
Ειμαι ηρεμη πλεον.

Ηταν μια δυσκολη μερα αλλα περασε.
ευχαριστω για το΄"listening ear"

Tolisbak said...

"Δεν εχω καμια διαθεση να αρχισω να εξιστορω ολη την προσωπικη μου ιστορια, οπως καταλαβαινεις."

Έχει πει ήδη αρκετά, αλλά μάλλον δεν το έχεις καταλάβει.

Σχετικά με το post: Όπως λέει και το γνωμικό: "ηθελέστα και παθέστα".

"Τοσο δυσκολο ειναι να καταλαβει και κεινος οτι πρεπει να κανει καποιες υποχωρησεις και να μπει στην θεση του αλλου;" Το περίεργο είναι τι δεν καταλαβαίνεις εσύ, όχι αυτός...

Τέλος πάντων.

MARIA said...

Ego vre Toli eida oti mporeis na eisai caring kai helpful,OTAN THELEIS!!!
Voithises tin Elenitsa p.x(lololo).
Και μην μου πείς είναι η "πενα" σου τετοια...(LOLOLO)
IN this case,things are personal...
Way too personal..So,I guess that the best thing a person can do is to be objective.
You are way far from being objective.
Iparxei kai ena allo rito...
"Doulia den eixe o diaolos,GAMOUSE ta paidia tou".Alla den eimai kai toso sigouri...TAIRIAZEI?

Lili said...

maria δεν μπορω να πω οτι καταλαβα και πολλα απο το μνμα σου, αλλα ενα πραγμα εχω καταλαβει.
Δεν ξερω αν το κανει για να τραβηξει την προσοχη και να παει κοσμος στο μπλογκ του-συνηθιζεται στην μπλογκοσφαιρα μαθαινω- δεν ξερω αν τον ενοχλουν αυτα που γραφω και πρεπει καπως να τα εκφρασει, δεν ξερω απλα αν ειναι περιπτωση ψωνισμενου-σπασε-μου-τ-αρχιδια, τυπου.
Ξερω μονο, οτι μπαινει, πεταει την μονιμως αρνητικη επικριτικη του "αποψη", και εχει αρχισει να γινεται ανεκδοτο μεσω εμαιλ που μου στελνουν.


Αλλα οπως λεει
Ηθελες τα και παθες τα.

Τα σεβη μου Κε Στρατηγε :P

0 Comments said...

Απλά περνούσα κι είπα να πω ένα γειά.

Tolisbak said...

Δεν τα στέλνουν και σε εμένα για να γελάσω και εγώ;

Θα πρέπει να παραδεχτώ πως είμαι ένας ψωνισμένος όπως περιγράφεις που θέλω να τραβάω κόσμο στο καταπληκτικό μου blog μήπως και εκδώσω και εγώ κανένα βιβλίο ή έστω δώσω μια συνεντευξούλα για να δείξω πόσο τέλειος είμαι ενώ με ενοχλούν τρομερά αυτά που γράφεις, τόσο που δεν κοιμάμαι τα βράδια.

Maria, otan grafeis kati dhmosia (px se blogs) auto pauei na einai prosopiko. Gi' auto ginetai h sxetikh diakrish. Gkegke; Sto grafw etsi mhpws kai to katalabeis.

Lili, μπορείς να βάλεις ένα κομεντ μοντερέισιον, όπως κάνουν κι άλλοι.

Στο e-mail δεν σου απαντάω γιατί δεν μου το επιτρέπει η αγωγή μου...

george said...

Αχ.. Δύσκολο πράγμα ο χωρισμός..

Όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο πολύ το καταλαβαίνεις..

Υποφέρουν πολύ και τα παιδιά, αλλά και ο πατέρας, γιατί συνήθως αυτός είναι που αναγκάζεται να φύγει και να τα στερηθεί…

Κι έπειτα είναι και η βαθιά κι αγιάτρευτη πικρά που δεν βγαίνει από μέσα σου με τίποτε…. Ότι ο άνθρωπος σου σε πρόδωσε…

Markos said...

Μια δυο σκέψεις αν μου επιτρέπεις.
Είναι περισσότερο από σίγουρο ότι την δική σας εμφανή ή "υπόγεια" σύγκρουση την εισπράττει η κόρη σας.
Ο κίνδυνος είναι να θεωρήσει σε κάποια φάση της ζωής της ότι εκείνη φταίει γι αυτή τη σύγκρουση.

Το πιθανότερο είναι το παιδί να μην έχει δυσκολίες στο σχολείο, όμως οι συναισθηματικές αναταραχές και οι ακραίες εικόνες που μπορεί να παρουσιάζουν αγαπημένα πρόσωπα και κυρίως οι γονείς του, είναι πιθανόν να δυσκολέψουν την πρόοδό του.
Και κάτι τελευταίο. Ο καθένας μπορεί να έχει για τον εαυτό του οποιαδήποτε άποψη θέλει για τη στάση που θα κρατήσει μέσα στο κοινωνικό σύνολο, όταν όμως είναι γονιός, οφείλει να σκέφτεται ότι ο νέος άνθρωπος του οποίου έχει την ευθύνη, έχει κάθε δικαίωμα να ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή. Η εγωιστική στάση του γονιού, πολλές φορές στερεί από το παιδί, αυτό το αυτονόητο δικαίωμά του.
Αυτονόητα αυτά, αλλά μου προέκυψαν σκεπτόμενος κυρίως την εικόνα που παρουσιάζει ο πατέρας, που όπως είναι λογικό, αποτελεί ιδιαίτερα σημαντικό πρόσωπο για ένα παιδί και ειδικά για το κορίτσι.
Την καλησπέρα μου.

Lili said...

Aς ξεμπερδευω με τα δυσαρεστα πρωτα
Τολις
αυτο το μαιλ εννοεις;

"Καλησπερα, θα ειμαι συντομη.
Οποτε βλεπω μνμα σου πλεον ξενερωνω γιατι ξερω οτι παλι θα πεις κατι αρνητικο.
Δεν ξερω τι κουμπια σου παταω και γιατι εχω την τιμη να ειμαι δεκτης τοσης αρνητικοτητας η αν εισαι ετσι απο φυση σου, το θεμα ειναι ομως απλο.
Θα σε παρακαλουσα -οπως το εχω κανει και στο παρελθον αλλα με αγνοησες, να βρεις εναν πιο επικοδομοιτικο και ουσιωδες τροπο να πεις αυτο που θες να πεις.
να ειναι κατι που θα ειναι χρησιμο στον αλλον και θα αλλαξει η ζωη του προς το καλυτερο, ειδαλλως ειναι καθαρη κακεντρεχεια.
Και self serving: να νιωσεις εσυ σπουδαιος.

H να τα γραφεις στο μπλογκ σου.
Στο δικο μου μπλογκ ζητω να μοιραζονται και να συζητουν και να ανταλλασουν αποψεις σε ισο level.
Oσοι μπαινουν με το "δαχτυλο τεντωμενο", can shove it."

Δεν ξερω γιατι αλλα φανταστηκα οτι μπορει να χρειαζοταν...και να που βγηκα αληθινη.
Θα σε παρακαλουσα να εισαι ευγενικος ως προς το ατομο μου απο τωρα και μπρος.
Κι αν δεν μπορεις γιατι ειναι τετοια η αγωγη σου, θα σε παρακαλουσα να μεινεις μακρια.


Ta υπολοιπα σε επομενο ποστ.
Να μην μεινεις στην σκια, που ξερεις...



@Ο κομεντς
καλα εκανες.


@ Μαρκο
για πρωτη φορα νομιζω καταλαβαινομαστε και μαλλον πρεπει να γκρεμισε φουρνος :P

My first book

My first book
A funny Homebirth