Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Saturday, July 15, 2006

Φιλο(ς) και φτερο (πενα)

Ειναι δυνατον?
Ειναι δυνατον ενα αψυχο πραγμα, ενα βιβλιο να ειναι η αιτια για τοσο φθονο?

Bλεπω αλλαγες γυρω μου, σποντες, κακιουλες και μολις σημερα με αφορμη καποιο σχολιο εκανα το connection στο μυαλο μου.


Πολλοι πιστευουν οτι αδικως διαλεχτηκα για εκδοση...ισως γιατι με ξερανε προσωπικα και μες το μυαλο τους, οποιος γραφει βιβλια, σαν πρωτη εντυπωση,ειναι καποιος αλλος, καποιος τελειως διαφορετικος απο μενα.
Δεν με απασχολει ομως το αν στο μυαλο τους 'αξιζω'. Με νοιαζει οταν καποιους τους θεωρω φιλους και ξαφνικα βλεπω οτι σκατα φιλοι ειμασταν αφου δεν χαιρονται για μενα.
Δεν με απασχολησε αν το αξιζα.
Η μαλλον, γιατι επιλεχτηκα.


επιλεχτηκα γιατι γραφω καλα?
Επιλεχτηκα γιατι γραφω για περιεργα πραγματα?
Επιλεχτηκα γιατι βγαζω προς τα εξω μια αισθηση ριαλιτι με κλειδαροτρυπα σε ιστοριες καθημερινοτητας?

who the fuck cares?
why should it matter?

Παντα εγραφα, οπως παντα ζωγραφιζα αλλα δεν σκεφτηκα να κανω εκθεση.
οπως τραγουδουσα και καποιος πιστεψε σε μενα αρκετα για να μου πληρωνει τα μαθηματα φωνητικης(αφου οι γονεις μου δεν θελανε) ετσι και δω με το γραψιμο, εγραφα απιστευτα δακρυβρεχτα γραμματα στον εκαστοτε γκομενο,για να με καταλαβει, γραμματα 4 σελιδων στον εαυτο μου, γραμματα στον marcus, το αγορι που ειχα στην Ολλανδια και που για 13 χρονια εκανε την εξομολογητρα μου,because I was lonely.
Kαι αυτο ηταν ασχετο με το ποσους ανθρωπους ειχα γυρω μου.
Παντα πιστευα οτι καποτε, γρια πια, μεσηλικη, ισως και να εγραφα ενα βιβλιο, οταν θα ωριμαζε μεσα μου και θα ηταν ετοιμο να βγει.




"η εγκυμοσυνη και ο τοκετος μου στο σπιτι μας" ηρθε πιο γρηγορα απο τι πιστευα.
Λενε οτι καθε παιδι που γεννιεται φερνει ενα δωρο στην μανα του.
Εγω υπηρξα υπερτυχερη αφου ο ερχομος της μου εκοψε το καπνισμα, μου εδωσε ενα βιβλιο και με εβαλε στον δρομο προς την ωριμοτητα..

Μετα ηρθε ο πρωτος εκδοτικος οικος, αλλα δεν ενιωθα ετοιμη να γραψω,ασχετα αν ειχα ενα ηδη ετοιμο. Αυτο θα βγει -ισως- μονο την ημερα που οι γονεις μου δεν θα μπορουν να το διαβασουν.
Μετα ο Μαραθιας, μετα τα περιοδικα, και μετα τα ματια του κοσμου που με κοιτανε αμηχανα.
Αυτων που διαβαζουν πολλα βιβλια. Αυτων που γραφουν.
Ειναι δυνατον?
Γιατι?
Ηταν πιο ευκολο να με συμπαθεις οταν παλευα καθε μερα να βγαλω 5 φραγκα?
Οταν ημουν χαμενη και αγχωμενη και δυστυχισμενη?

Ακομα ανασφαλιστη ειμαι, ακομα δεν ειμαι εκει που εισαι εσυ με τα ικα σου και την σταθερη δουλεια σου και ολα οσα σου δινουν σιγουρια, ολα οσα σου επιτρεπουν να αγορασεις κατι που ειδες και ποθησες.
Ακομα μονη ειμαι.
Και οπως το βλεπω ετσι θα παραμεινω.

Μπορεις να ανασανεις, δεν τα εχω ΟΛΑ.
Δεν σε επισκιαζω, μονος σου το κανεις αυτο.
Δεν θεωρω οτι εκανα κατι κοσμοιστορικο που εβγαλα ενα βιβλιο,και μακαρι να μην το εκλαμβανες ετσι.
Σου περασε ποτε απο το μυαλο οτι-ισως- αυτο ηταν γραφτο μου να κανω την δεδομενη στιγμη και ισως εφτασα και αργοπορημενη?


Θα δουμε.
Σωστα?







18 comments:

bluesmartoulis said...

Κάποια εποχή η νονά του γυιού μου έβγαινε μ΄ένα πολύ καλό παιδί. Τον είχαμε συμπαθήσει όλοι. Αλλά το ζευγάρι δεν "τράβαγε". Έτσι χώρισαν και ο Γιώργος είχε ανάγκη από "παρηγοριά" γιατί την αγαπούσε πολύ. Αποφάσισα να είμαι κοντά του γιατί πίστευα ότι άξιζε τον χρόνο μου και άξιζε να νοιώσει καλύτερα. Άλλωστε και η κουμπάρα δεν είχε καμμία αντίρρηση. Τα χρόνια πέρασαν ψιλοξεκόψαμε, παντρεύτηκε ο Γιώργος κι εγώ (όχι μεταξύ μας εννοείται) και τον συνάντησα στην δουλειά. Συνάδελφοι είμαστε. Εγώ έλειπα συχνά σε ταξίδια, κι έτσι είχα χάσει επεισόδια. Μου είπε ότι παντρεύτηκε και ότι ήταν πολύ χαρούμενος. Χάρηκα μέσα απο την ψυχή μου και στεναχωρήθηκα που δεν με κάλεσε στο γάμο (για λόγους που μου εξήγησε και του φαίνονταν "λογικοί". Αρκέστηκα στο να του πω το εξής: Οι φίλοι Γιώργο μου δεν φαίνονται μόνο στις άσχημες στιγμές. Οι φίλοι χαίρονται με την χαρά σου. Κι έτσι θα καταλάβεις ποιός είναι αληθινός φίλος. Πώς μπόρεσε να περάσει ποτέ απ΄το μυαλό σου ότι άξιζα μόνο να σε παρηγορώ και όχι να μοιραστώ μαζί σου τις ευτυχισμένες σου στιγμές????
Έσκυψε το κεφάλι γιατί κατάλαβε... Μέχρι σήμερα κάνουμε πολύ καλή παρέα....

Μη μασάς. Είσαι πολύ έξυπνη και με την διαίσθησή σου πιστεύω καταλαβαίνεις ποιοί αξίζουν την προσοχή, την ενέργεια, τον χρόνο σου. Για τους υπόλοιπους..... έχε πάντα μια καλημέρα.

Φιλιά

bluesmartoulis said...

BTW. Τό'χεις βάλει δύο φορές το πόστ....

Lili said...

blue θα σε στεναχωρεσω


διαφωνω με αυτο που εκανες και θα σου εξηγησω γιατι.
Το οτι θελησες να του σταθεις, ηταν δικη σου αποφαση και επ ουδενι λογο δεν βγαινει 'χρεωστικο".
Αν δεν ενιωσε οτι ηθελε/επρεπε να σε καλεσει, η προταση μου θα ηταν να επανεξετασεις οχι την φιλια σας αλλα το ποσο δεμενος ειναι αυτος μαζι σου και ποσο ουσιαστικα κοντα σου νιωθει.
Χωρις αυτο να σημαινει οτι δεν σε συμπαθει.

με την κινηση αυτη του δημιουργεις "υποχρεωση", απο αυτες που δεν ειμαστε ο εαυτος μας, αλλα αν δεν κανουμε καποια πραγματα ο αλλος θα παρεξηγηθει.

μπορει να νομιζες οτι καταλαβε αλλα μπορει να καταλαβε απλα οτι στο μελλον πρεπει να ειναι πιο προσεκτικος, ειδικα παο την στιγμη που δουλευετε μαζι.

το εκανα και γω παλια αυτο και οταν ανακαλυπτα την πραγματικη αποσταση που με χωριζε με τον αλλον πληγονωμουν.
αντι να βλεπω τι υπηρχε, πιεζα για να κρατησω την δικη μου εντυπωση.


Και η αληθεια ειναι μια.
ανθρωποι παντρευονται χωρις να καλεσουν ανθρωπους που συμπαθουν.
Αλλα δεν παντρευονται χωρις τους ανθρωπους που αγαπουν.

Το οτι του σταθηκες δεν βγαζει αυτοματο εισητηριο στην καρδια του αλλου.


Θενκς για τα 2 ποστ.
οτι και να μουστειλες χτες, δεν ανοιγαν.

maggie said...

Lili δεν ξέρω τι παίζεται,ούτε τι διαφορές είδες, αλλα θα σε συμβούλευα να μην μπεις σε αυτό το τριπάκι...
είναι στη φύση του ανθρώπου να ζηλεύει
δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα, ούτε να κάθεσαι να ανησυχείς..
εφόσον αξίζεις, θα πετύχεις.το πότε και το αν είναι θέμα τύχεις, αλλά αν το'χεις, το'χεις.
εαν οι φίλοι σου δεν χαίρονται για τις επιτυχίεες σου, τότε δεν είναι φίλοι σου...
σόρρυ για το μεγάλο comment αλλά το πήρα προσωπικά γιατί το έχω περάσει..

keep up the good work
you've got enough worries as it is..
don't pay attention!
xxx
maggie

maggie said...

*τύχης εννοώ, όχι τύχεις!!

enteka said...

lili, το μόνο που μπορείς να κάνεις΄είναι να αδιαφορήσεις.
Σου εύχομαι να βγάλεις εκατό βιβλία :)

the_return said...

Κι εγώ τα έχω περάσει αυτά...με τα βιβλία κ.λπ., και σε καταλαβαίνω.

Όχι μόνο φθόνος, αλλά αν μπορούσαν θα σε ...εκτελούσαν κιόλας.

Οι νεοέλληνες είναι αφόρητα συμπλεγματικοί(γενίκευση αυτό και ως εκ τούτου
την αντιμετωπίζει κανείς ως τέτοια).

Είναι απλό. Δεν κάθεται να χάνει κάποιος χρόνο με τέτοιους χαρακτήρες.

Μόλις τους παρατήσεις, εσύ παύεις να τους σκέφτεσαι και αυτοί συνεχίζουν
να σε σκέφτονται μια ζωή ...τρίζοντας τα δόντια.

ΥΓ. Να προσέχεις και από ψυχοπαθολογικές περιπτώσεις. Δεν λείπουν κι αυτές.

EBITDA Margin said...

Όταν λες ότι επιλέχτηκες για να εκδοθείς από ποιον εννοείς; Ετοιμάζεις νέο εγχείρημα;;;; (ή μιλάμε για αυτό που ήδη ξέρω; )

Lili said...

Thanks guyz, i needed the pep talk, οχι οτι με ειχε ριξει, ουτε νιωθω εχθρικα επειδη καποιος μπορει να νιωθει ετσι, ειναι υποθετω ανθρωπινο...

εβιτδα
δεν εχω ιδεα τι εννοεις
εχω βγαλει αυτο που βλεπεις στο πλαι--------------->
Και σε λιγο θα βγει το μπλογκ σε βιβλιο.


(η αληθεια ειναι ομως οτι κατι γραφω ...καποια στιγμη...ισως...θα δουμε)

EBITDA Margin said...

Το πλαινό το ξέρω, ρε βλάκα. Έχω ήδη 10! (ή μάλλον, όχι πια... )

Το blog σε βιβλίο; Μπράβο!!! Και εις ανώτερα...

(Θυμάμαι που σου είχα πει να ψάξεις για δουλειά σε lifestyle έντυπα. Χαίρομαι που σε είχα παροτρύνει, ακόμα κι αν δεν μπόρεσα να σε συστήσω σε κάποιον)

Lili said...

οκ...εγω τωρα εχω μεινει λιγο μαλακας?
Παλ μαλ?
Σουβλακιον?

EBITDA Margin said...

Μπα. Για συνονόματη με κόβω. Δεν με είχες καλέσει στο blog σου; Πολύ καιρό πριν; Ε, ήρθα! :)

Lili said...

νιαρ?

Lili said...

www.nickthecynic.blogspot.com


(old friend of ours. Old...τροπος του λεγειν...)

Citronella said...

Μια που είδα το διπλό ποστ, το μεταφέρω και εδώ.. απλά ήθελα κι εγώ να συμφωνήσω ότι ο φίλος φαίνεται γιατί χαίρεται με την χαρά σου.
Το παρήγορο είναι ότι έτσι ξεκαθαρίζει το τοπίο.
Good luck Lili!

EBITDA Margin said...

Πήγα και το είδα. Είναι τόσο εσωτερικό το blog του, που δεν ενθαρρύνει τα σχόλια. Interesting, though...

bluesmartoulis said...

Καλά, ήταν πολύ σύντομα γραμμένη η ιστορία και οι λεπτομέρειες που λείπουν δημιούργησαν την εντύπωση ότι "μου χρώσταγε". Δεν ήταν έτσι. Τίποτα δεν χρώσταγε. Νόμιζε ότι θα ζήλευα γι΄αυτό δεν με κάλεσε..... Γι΄αυτό άλλωστε κάνουμε και παρέα πλέον. Δεν αναγκάζεις κάποιον να σε κάνει παρέα.....Κατάλαβε ότι η φιλία που ένοιωθα κι ένοιωθε ήταν ουσιαστική. Η κεντρική ιδέα που ήθελα να περάσω με την ιστοριούλα είναι ότι οι φίλοι φαίνονται περισσότερο στη χαρά παρά στη λύπη. Δηλαδή, άν δείς πραγματική χαρά στα μάτια του/της φίλου/φίλης, τότε πραγματικά νοιάζεται και σ΄αγαπάει.
Φιλιά

Lili said...

Nιωθω οτι πιθανον ημουν φαουλ. σου ζητω συγγνωμη αν περενεβηκα καποια ορια....
και σαφεστατα καταλαβα γιατι το εγραψες, απλα με συνεπηρε αυτο που νομιζα οτι ειχαμε κοινο
(που τελικα δεν εχω πια και συ δεν εχεις:P )

My first book

My first book
A funny Homebirth