Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Wednesday, May 16, 2007

Τρελλα

το στομαχι μου ποναει, το κεφαλι μου βουιζει(δεν κανω πλακα) και ενω το μυαλο μου μου λεει "σιγα, πως κανεις ετσι", ολο μου το σωμα νιωθει λες και ηρθε σχεδον το τελος του κοσμου.

Οπως εχω γραψει πολλες φορες, αντιμετωπιζω καποια προβληματα με το παιδι, το οποιο εξ αιτιας μου κυριως, δεν εχει καποιο επαρκες λεξιλογιο.
Δεν ηξερα, δεν υπηρξα ποτε γονιος, και λογω των συγκυριων που ακολουθησανε μετα την γεννηση της , δεν ασχοληθηκα με τα παπακια, και" βγαζουμε την μπλουζα απο το κεφαλακι "και λοιπα και λοιπα.

Και φτανουμε τωρα στο σημερα, οπου το παιδι το βλεπει λογοθεραπευτρια και απο το σχολειο μου κρουουν τον κωδωνα του κινδυνου οτι του χρονου το παιδι θα εχει προβλημα και κατι πρεπει να γινει.
Ειχα εξηγησει τις συνθηκες, το τι συμβαινει με τον ψυχισμο του παιδιου και τον δικο μου και ενω στην αρχη οι δασκαλες ειχαν κατανοηση και "εχουμε καιρο", οσο πλησιαζε η εποχη του τελους της σχολικης χρονιας, τοσο αλλαξανε σταση απεναντι μου κανοντας με τουρκο ωρες ωρες γιατι το να ειμαι ειλικρινης, δεν ειναι λογος ουτε πατημα να με κρινουν για το ποσο καλη μητερα ειμαι -κατα την δικη τους γνωμη.

Εκανα και το λαθος να το συζητησω με τον πρωην μου καποια στιγμη.

Ξεκινησα προγραμμα με το παιδι καθε απογευμα, παιχνιδια γραψιματος, μερικες φορες της δινω καμια καραμελλα για κινητρο -ξερω οτι ειναι λαθος αλλα απο καπου πρεπει να γινει η αρχη και να της κοψω την φορα να ανοιγει την ΤΒι να δει σφουγγαρακι.
Καθε πρωι λεω δεν θα φωναξω, θα ξυπνησουμε, θα εχω υπομονη.
Καθε πρωι γινεται της μουρλης, και τωρα τελευταια γιατι φωναζει οτι τα παπουτσια της ειναι βρωμικα.
και δεν καταλαβαινω.
Αν την αφηνα θα ηταν με σκονες και μυξες πανω της. Ειναι κοκετα δε λεω αλλα αυτο ηταν καινουργιο χουι, και το επεδωσα οτι το βρηκε σαν δικαιολογια για να φορεσει τα αθλητικα της.


Και πριν λιγο λυθηκε ο ολος γριφος.
πρωτ απολα ελαβα ενα σημειωμα το οποιο με καλουσε στο σχολειο να μου πουν τι προτεινει το συμβουλιο για το παιδι.Ποιο συμβουλιο;
Πηρα και προλαβα την δασκαλα , της ειπα οτι κανουμε μαθηματα καθε απογευμα... μου ειπε οτι δεν εχει να κανει με διδασκαλια.
ε μα τοτε τι?

Αρχισα να φορτωνω, μισο θυμος, μισο αγχος, το καταπια.
Καπακι πηρα τον πρωην μου να μαθω τι εκανε με το ταμειο της μικρης και ποσο καλυπτει το ταμειο του τις λογοθεραπειες.(γιατι λεφτα δεν εχω και οπως ολα σχολικα, εξωσχολικα, φαγητα ρουχισμο, παπουτσια, παρτυ, πισινες, διακοπες εγω πρεπει να τα αναλαβω με την διατροφη που μου δινει και να καλυψω ολα τα αλλα)
Του ειπα για το συμβουλιο και αρχισε να μου λεει οτι οι δασκαλες βλεπουν το παιδι παραμελημενο και οτι αυτο μετραει στις εντυπωσεις, με βρωμικα νυχια, με βρωμικα παπουτσια και ποτε καθησα να τις τα καθαρισω.
"γιατι να τα καθαρισω; Καθε πρωι παιζει στο προαυλιο με σκονες"
" Και την τσαντα της ποσες φορες την επλυνες; Το παιδι ειναι αλουστο πολλες φορες."
Αυτα δεν ηταν δικα του λογια
Ξαφνικα εβλεπα μπροστα μου την πεθερα μου.
Η μοναδικη γυναικα στον κοσμο απο τις οποιας μπορεις να φας απο το πατωμα της και η οποια εχει ψυχαναγκασμο με την καθαριοτητα. Εχει σηκωθει απο τραπεζι την ωρα που ετρωγε για να καθαρισει μια δαχτυλια που φαινοταν στο ντουλαπι της κουζινας απο λοξά, ετσι οπως επεφτε ο ηλιος. Την ενοχλουσε και δεν μπορουσε να φαει.

και ξαφνικα καταλαβα γιατι το παιδι ουρλιαζε υστερικα οτι ειναι βρωμικα τα παπουτσια του.
"ΕΣΥ τα καθαριζεις;" ρωτησα τον πρωην συζυγο μου
Εκανε μια παυση, καταλαβε. " Και εγω"
" λεω και γω γιατι μπηκαν του παιδιου ιδεες."
"Να μην νιωθει το παιδακι καθαρο, να καμαρωνει, τι ειναι αυτα που λες για ιδεες;"
Μιλαγαμε για το ιδιο παιδι που μπορουσε καλλιστα να φαει με τα χερια μες την λασπη, το ιδιο παιδι που μου απλωνε τις μυξες στον τοιχο ολο περηφανια και που μπορεις να καταλαβεις τι εφαγε στο σχολειο απο την μπλουζα της;
Εκει αρχιζε να φωναζει διαφορα,και δεν ακουστηκε η ερωτηση μου ως προς το γιατι δεν της τα κοβει τα νυχια και γιατι δεν την λουζει παρα περιμενει να το κανει οποτε του το εχω πει εγω γιατι δεν προλαβα την προηγουμενη μερα.

"οι δασκαλες περιμενανε τα νυχια της για να καταλαβουν ;"απαντησα
"...οταν τον Σεπτεμβρη επρεπε να τους εξηγησω με φοβερη προσωπικη δυσκολια οτι ο μπαμπας της εξαφανιστηκε ..."
" ε και? τι εγινε? τιποτα."
Μουρθε να τον δειρω.
2 μηνες ειχα το παιδι να μου τον ζηταει και να μην ξερω πως να της πω οτι δεν ηθελε να την δει.
Οτι ηταν ολο μερος της "τιμωριας" μου.
Οτι επρεπε να εξηγησω στο σχολειο οτι πηρε χαπια επειδη ειχα παει διακοπες και ειχα βρει επιτελους την δυναμη να μην τον υπολογιζω στους παραλογισμους του, και οτι μπορει να αποφανθηκε οτι ηταν "ατυχημα" never theless τα sms ολο εχθρα δειχνανε το μεχρι που μπορουσε να φτασει, οτι 3 χρονια γινεται αυτο και κεινο και το αλλο και οτι πλεον δεν ξερω πια τι ειναι σωστο και λαθος...να τον αφηνω να μπαινοβγαινει με χειριστικη και εχθρικη διαθεση στην ζωη μου, στην ζωη μας με κοστος την δικη μου ηρεμια και μειωση της υπομονης μου?
Να μην τον αφησω, ενω ΕΙΝΑΙ ο πατερας της;
Να εχω συνεχεια "παρεμβολες", που μου θυμιζουν ποσο πιο διαφορετικη θα ηταν η ζωη μου αν ειχα κανει καλυτερες επιλογες, και να προσπαθω συνεχεια να μην προβαλλω πανω της τα δικα μου συναισθηματα απεναντι του και να μην ξερω αν τελικα, μηπως θα επρεπε.

Μολις χτες αποφασισα οτι αρκετα το κρατησα μεσα μου, οτι δεν θα τον ειχα πια σαν δικαιολογια για τα προβληματα και τις αποτυχιες μου, οτι θα ξεπερνουσα οτι εκανε.
Και τωρα ακουγα
" και τι εγινε που εξαφανιστηκα;"

Εγινε, παπαρα, οτι το παιδι τα "νιωθει" ολα αυτα και γιαυτο δεν "εκφραζεται", γιαυτο η αναπτυξη του εχει προβληματα, γιαυτο ειναι ενα παιδι που δεν ειναι ανεμελο, στρεσαρισμενο με μια μαμα που λειτουργει στο 70% των δυνατοτητων της -και πολυ βαζω.
Μια μαμα που θελει να θαβεται στο ιντερνετ, σαν αλλο αλκοολ, και να ξεχναει μεσα απο μικρο ευχαριστησεις το βουνο που αντιμετωπιζει και που δυστυχως δεν εχει τελειωμο.
Και τι εγινε;

"Οταν παει στην εφηβεια και μας απορριψει και μουντζωσει και τους δυο προσπαθωντας να βρει τον εαυτο της..." του ειχα πει καποτε
" Μακαρι να το κανει" απαντησε

"Μας χρειαζεται, ενα παιδι που μουντζωνει και γυρναει πλατη στο σπιτι του ειναι ενα παιδι χαμενο, εκτεθειμενο σε κινδυνους...'
Που να το καταλαβει.
Εγω τοχα κανει. Και πληρωνα ακομα το κοστος του να νιωθω μονη στον κοσμο, δεθηκε με απογνωση στα τυφλα με τον πρωτο που με παραμυθιασε αρκετα καλα.
Εκεινος δεν μουντζωσε κανεναν ποτε φανερα.Ακομα τον ταιζει τον πλενει και τον φροντιζει η μαμα, ποτε δεν "εφυγε".Ποτε. Μεχρι που γεννηθηκε το παιδι και ηξερε οτι οτι και να γινοταν, θα τα δεχομουν.Yπηρχε επιτελους ενα punching bag.
Τουλαχιστον ετσι νιωθω



ξεφυγα, συγγνωμη, το θεμα δεν ειναι ο πρωην μου ουτε ο θυμος που εχω απο περισυ που εκανε οτι εκανε και μετα μου ζηταει και τα ρεστα.
Το θεμα δεν ειναι η δικη μου αισθηση οτι ζω μια φυλακη.
Το θεμα ειναι να ξεχωρισω τι ειναι καλυτερο για το παιδι.
Και μεχρι σημερα δεν νιωθω αυτην την σιγουρια, δεν ξερω ποια ειναι η σωστη αποφαση σε οτι αφορα την κατασταση με τον πρωην μου, δεν ξερω τι να κανω, αν μπορω να κανω κατι, και αυτο, φανταζομαι επηρεαζει πολυ την σιγουρια που χρειαζομαι σαν μανα, το ενστικτο μου, την αυτοπεποιθηση μου.



Το θεμα δεν ειναι αν το παιδι θα κανει 3 φορες την εβδομαδα μπανιο, μια, η 4 , το θεμα δεν ειναι ποσο γρηγορα μεγαλωνουν τα νυχια του και αν λερωνεται.
Ναι, πολλες φορες την εχω βαλει για υπνο χωρις μπανιο, ναι δεν ασχοληθηκα ποτε στο να της πλυνω τα παπουτσια της γιατι ειναι κατι που δεν το κανω ουτε για τα δικα μου.


Το θεμα ειναι οτι νιωθω πιεση, και οτι οτι και να κανω, και να σκιστω σε χιλια κομματια, παντα θα υπαρχει κατι που δεν καταφερα, που δεν εκανα, που δεν προλαβα,που δεν σκεφτηκα.
Κατι που θα το πληρωνει το παιδι
Κατι που θα δινει βολες στον πρωην και στον καθε δασκαλο, θεραπευτη, να με κρινει σαν να με ξερει, κατι που θα με κανει ερμαιο στον καθε κομπλεξικο και πρεπει εγω να βρω την δυναμη να αποδεχτω οτι πολλα πραγματα θα τα κανω λαθος - και οτι πιθανον να τα πληρωσει η μικρη, να βρω γαληνη με αυτο το γεγονος, να κατανοησω οτι αυτη ειμαι, αυτην ειναι η μανα της -με τις παρουσες συνθηκες η οχι-και οτι κανω οτι καλυτερο μπορω και να δυναμωσω ωστε να μην πεφτω κατω με τρομερους πονους στο στομαχι σε καθε τετοια συμβαντα.

8 comments:

ria said...

Λοιπον...επειδη ειμαι στο δρομο του να γινω λογοθεραπευτρια κ ισως να τα καταφερω μια μερα, θα θελα να σου πω να μην πτοησαι και να στηριζεις το κοριτσακι σου οπως εσυ νομιζεις καλυτερα..δυστυχως υπαρχουν πολλοι 'ειδικοι' εκει εξω που εχουν δει τον εαυτο τους Θεο (κ το χω δει στην πρακτικη μου αυτο) και ξεχνουν οτι τα παιδια το πρωτο και σημαντικοτερο που χρειαζονται ειναι αγαπη.Οποτε την επομενη φορα που ενας τετοιος 'ειδικος' κανει περιεργα σχολια εσυ να του απαντησεις οτι δουλεια του ειναι η θεραπευτικη παρεμβαση και οχι η επικριτικη σταση..αν εχει να σου προτεινει λυσεις καλως αλλιως τα προβληματα να τα κρατησει για τον εαυτο του! Respect is a 2 way street. Κ οσο για τα προβληματα με τον πρωην αν κ εχω κανει κ γω πολλα λαθη, το πρωτο βημα για να προχωρησουμε και να βρουμε αυτο που μας αξιζει ειναι να αναγνωρισουμε τις γκαφες μας, αν μπορουμε να τις πουμε ετσι, και να πιστεψουμε στον εαυτο μας...συγγνωμη αν σε επρηξα :) να προσεχεις τον εαυτο σου και το παιδακι σου :)

Talgo said...

επειδή το πέρασα αυτό με τις λογοθεραπείες, έχει σημασία να το πάς σε καλό λογοθεραπευτή..
στην δική μου την περίπτωση είχε ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ διαφορά...

επίσης, γίνονται διάφορες μαμουνιές με τα ταμεία...
σίγουρα πρέπει να σου γράφουν περισσότερες λογοθεραπείες για να καλυφθείς οικονομικά..
το καλύτερο είναι το ΙΚΑ. το δημόσιο δεν τα εγκρίνει πάντα, και καθυστερεί..

ο καλός λογοθεραπευτής θα σου πει και τι ασκήσεις να κάνεις σπίτι στο παιδί..

τώρα στο πως θα αναθρέψεις το παιδί σου, δεν πέφτει λόγος σε κανέναν. Απλά πολλές φορές δεχόμαστε τις "συνέπειες" του να είμαστε διαφορετικοί στην ανατροφή..

τελικά όμως το παιδί θα κρίνει, όταν μεγαλώσει, αν τα εφόδια που τούδωσες ήταν αρκετά..
εφόσον στόχος σου είναι η σωστή ανατροφή, τότε μάλλον θα βρείς το δρόμο..

όσο για τον πρώην.. το "πρώην" τα λέει όλα :)
αν ήταν εντάξει θα ήταν ..νύν.

α, και για την πεθερά... ελπίζω να μην την λένε Ελπίδα... γιατί ως γνωστόν, η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία, γμτ !!!

κουράγιο...

fevis said...

Καλησπέρα...Σε διαβάζω συχνά αλλά δεν έχει τύχει να σου γράψω κάτι μέχρι σήμερα... Μου αρέσει ο τρόπος που εκφράζεσαι... Τον βρίσκω θαρραλέο και ειλικρινή...Μετά από χρόνια αυτογνωσίας, ψυχανάλυσης και μαθημάτων για γονείς, έχω να σου πω ότι το συμπέρασμα στο οποίο έχω κατάληξει΄είναι πως ότι και να κάνουμε δεν θα είμαστε ποτέ οι τέλειοι γονείς... Άρα αυτό που πρέπει, είναι να κάνουμε απλά το καλύτερο που μπορούμε...Τα παιδιά νοιώθουν την αγάπη ακόμα και όταν την σκιάζουν προβλήματα και προβληματισμοί... Και επειδή ποτέ, κανείς μας δεν θα μπορέσει να μεγαλώσει το παιδί ή τα παιδιά του χωρίς λάθη, το μόνο που μπορεί να μας σώσει όλους είναι το να ξέρουμε βαθιά μέσα στην ψυχή μας πως κάναμε πραγματικά το καλύτερο που μπορούσαμε κάτω από τις συγκεκριμμένες συνθήκες... Μην παιδεύεσαι λοιπόν και μην στεναχωριέσαι... Απλά αγάπα την κόρη σου με όλη σου την καρδιά και άσε τον κόσμο να λέει και να κρίνει... Η μόνη που πρέπει να σε νοιάζει, η κόρη σου δηλαδή, θα ξέρει πολύ καλά τα αισθήματα σου... Και η αγάπη σου θα την κάνει να νοιώθει ασφάλής και δυνατή... Καληνύχτα...

Lili said...

Πρωτα πολα θελω να σας ευχαριστησω , ολους εσας που μου γραψατε με διαθεση στηριξης.
Συγχωρεστε με αν θα ακουστω ωμη.
Απο το απογευμα βρηκα σωτηριο θυμο που με εφερε λιγο στα ισα μου και ισως να ακουστω αποτομη αλλα δεν ειναι με σας, εσεις, ισα ισα, μου γραψατε με την καλυτερη διαθεση.



Προσεξα οτι μου λετε οτι το παιδι θα κρινει αυριο, το παιδι θα ξερει πως νιωθω.
Μα, το προβλημα μου δεν ειοναι αν αυριο το παιδι θα με δικαιωσει, θα με καταλαβει και θα κρινει τι εκανα σωστο η λαθος.
Δεν φοβαμαι την κριση του παιδιου μου εναντινον μου.
Δεν περιμενω κατι απο το παιδι, ουτε καν να με αγαπαει για παντα.

Μου λετε αγαπα την.
Την αγαπαω.
Ομως ολα αυτα που συμβαινουν με αποσυγκεντρωνουν, με φθειρουν και γινομαι μη αποτελεσματικη στο να κρατω το "φρουριο", στο να εχω καθαρο μυαλο και να ξεχωριζω τα ορια του, ορια μου και ο φοβος της ψυχολογικης φθορας επηρεαζει τις αποφασεις μου.
Επηρεαζομαι, δεν ξερω πια ποιες ειναι οι δικες μου αποφασεις και ποιες αλλονων, ποιες κανω γιατι ετσι πιστευω, ποιες γιατι ετσι πρπει.


Φαυλος κυκλος.




Εχω 2 εβδομαδες που θελω να της κοψω τα μαλλια, να δυναμωσουν, να μην ζεσταινεται, να μην εχει βρεγμενο μαλλι στην θαλασσα, και η σκεψη οτι και φετος οπως καθε χρονο θα ακουσω τα σχολιανα μου γιατι δεν καναμε οικογενειακο συμβουλιο, η θα "εκδικηθει" με απιστευτα δυσαναλογη και παραλογη συμπεριφορα -στην πρωτη ευκαιρια, αυτο με κανει να κολοσυεργω, και να νιωθω οτι δεν μπορω να κανω τιποτα, δεν μπορω ουτε μια τοσο απλη αποφαση να παρω για το παιδι μου.


Αυτο μου γαμαει την αυτοπεποιθηση σαν γονιο.




Το μαλλι θα κοπει.
Ακομα κραταω γερα, εχω συναισθηση του τι χρειαζεται το παιδι.
Αλλα οταν θελω 2 και 3 εβδομαδες να βρω πλεον το κουραγιο για το τι θα αντιμετωπισω μετα- και πιστεψτε με μιλαμε για απιστευτα τραγικες συμπεριφορες/ αντιδρασεις, μην μου λετε οτι το παιδι δεν "χανεται" στις τρυπες.


Αγαπη?
Πως να την νιωσει οταν το πατωμα συνεχως σειεται κατω απο τα ποδια του απο τοτε που γεννηθηκε;
Πως να χαλαρωσω να της δειξω οτι την αγαπαω οταν ειμαι συνεχεια με μια ασπιδα υψωμενη;


Ποσοι γονεις δεν αγαπανε τα παιδια τους και τα παιδια τους δεν το νιωσανε ποτε;

Lili said...

και αν ενα παιδι δεν νιωθει αγαπη, ειναι δυστυχισμενο.







δεν με νοιαζει αν θα με μισησει, αν δεν θα με συμπαθει, δεν παω για την τελειοτητα.
Αλλα να νιωσει το παιδι μου οτι μπορει να ακουμπησει επανω μου, οτι ειμαι ΕΔΩ. Γερη, να μας στηριξω και τις δυο.

ria said...

Ειμαι σιγουρη πως η κορη σου νιωθει πως τουλαχιστον εσυ την αγαπας, γιατι εισαι εκεινη που απο οτι καταλαβαινω εισαι διπλα της σε οτι μικρο, συναισθηματικο η υλικο, μπορει να χρειαστει. Ασχετα αν σαν ανθρωπος και συ μπορει να σου ξεφυγει καμια λεπτομερεια. Οσο για τις επιρροες των διαφορων και το αρνητικο κλιμα δυστυχως ειναι κατι που παντα υπαρχει στη ζωη μας, οποτε εξαρταται απο μας να κανουμε την υπερβαση και να βρουμε τροπο να zoom them out. Ειναι τρομερα δυσκολο ξερω (μεχρι και σε ψυχολογο πηγα για να καταφερω να χω μια υπονοια εσωτερικης ηρεμιας) αλλα εστω και τις μισες φορες να το πετυχουμε it makes a whole lot of difference..Μηπως την επομενη φορα που ο πρωην θα αρχισει την γκρινια να οραματιστεις οτι instead of him σου μιλαει ο Ντοναλντ Ντακ; :)) δε θα λυσει το προβλημα αλλα θα σου φτιαξει λιγο το κεφι :)

gsatelite said...

Lili καλησπερα
Αναφερεις πολλα μαζι,και πραγματικα ,ειναι δυσκολο για τον οποιοδηποτε ειναι εξω απο τον χορο,να μπορεσει να σου δωσει συμβουλες,που νομιζω ειναι το τελευταιο που χρειαζεσαι.Ταπεινα,πιστευω οτι χρειαζεσαι αυτοπεπεοιθηση,να πατησεις στα ποδια σου,και ειναι δυσκολο με τις παρουσες συνθηκες που διαβαζω.Δυστυχως,απ'οτι φαινεται δεν μπορει να κοπει η γεφυρα αναμεσα στο "πρωην" περιβαλλον(πρακτικο θεμα απ΄οτι καταλαβαινω)και ετσι,η κατασταση αυτη δεν σε αφηνει να χαραξεις μια αυτονομη πορεια,με τα οποια λαθη μπορει να αντιμετωπισεις στο τελος.Καλως ή κακως,εισαι μονη,πρεπει λοιπον μερικα πραγματα να τα παρεις σαν δεδομενα,και υπο αυτο το πρισμα να τα διαχειριστεις.Απο την αλλη,απαιτησε αξιοπρεπεια απο ολους οσους συναναστρεφονται με την μικρη και σενα.Να ξερεις-που το ξερεις ηδη-οτι οταν κλεινει η πορτα του σπιτιου σου,μεσα εισαστε εσεις οι δυο.Εισαι στο δικο σου γηπεδο,με τα προβληματα,τις πικρες και τις μικρες χαρες και αγαπες που εχετε η μια για την αλλη...
Δεν ξερω τι θα μπορουσα να προτεινω,αλλωστε ποιος ειμαι εγω για να το κανω,γαμωτο εχεις πολυ δυσκολο δρομο μπροστα σου,και καποιες καταστασεις τον κανουν δυσκολοτερο..
Οσο για τις λογοθεραπειες της μικρης,αν εχεις ΙΚΑ ξερω οτι καλυπτει σχεδον ολο το ποσο μεχρι καποια 250e για καθε μηνα.Αν δεν εχεις,φροντισε να μαθεις αν μπορεις να βγαλεις,ετσι ωστε να αποκτησεις καποια σχετικη αυτονομια σχετικα με την ασφαλιση της μικρης σε ιατρικα θεματα.
Δεν μπορω να σκεφτω κατι αλλο για την ωρα,και δεν θελω να πλατειαζω.Σου ευχομαι καλη δυναμη φιλεναδα,σε νοιωθω,και το ξερεις...
Φιλια

SilentSoul said...

Σκεφτηκα πολυ πριν σου γραψω σχολιο.Συνηθως σε διαβάζω και απεχω.
Αυτη την φορα ενας παραπανω λογος γιατι δεν εχω παιδι (προς το παρόν)οποτε δεν μπορω να πω "καταλαβαινω πως νιωθεις" οπως ισως πουν οι περισσοτεροι.
Ξερω όμως οτι αν εισαι υγιης,που εισαι,αν μπορεις να δουλεψεις,δουλευεις,αν εχεις ονειρα για το παιδι και για σενα (για σας)που σαφως εχεις,ολα ειναι δυνατον να γινουν.
Σιγουρα οτι κανεις ,απο τοτε που γεννηθηκε αυτο το αγγελουδι,το κανεις σκεπτομενη πρωτα εκεινο και μετα εσενα,κατι που ο "πρωην" σου δυστυχως δεν κάνει.Μη τον αφηνεις να σε χαλαει γιατι αυτο θελει,ειδικα οταν σε βλεπει(;) στα πανω σου.

Κουραγιο και υπομονη γλυκια μου μπορες ειναι ..
παιρνανε ομως και την θεση τους παιρνει ο λαμπερος ηλιος.
Δωσε ενα τεραστιο ζουμερο φιλι και μια αγκαλιτσα στην κορακλα σου :)

My first book

My first book
A funny Homebirth