Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Monday, October 24, 2005

Βρηκα ενα ασπρο ζακετακι, μουρλια...

Χτες ειδα το πως γυριστηκε το βαθυ λαρυγγι.
και μετα ειδα την ταινια.
και ξεραθηκα στο γελιο.

Φανταζομαι καπως ετσι νιωθουν οσοι λατρευουν τον γκουσγκουνη...

Λυπηθηκα πολυ την πρωταγωνιστρια.

και τον κακομοιρη πρωταγωνιστη...

Προχτες ειδα το almost like love
πεθανα με την σκηνη του φιλιου οπου την βουταει.
Γενικως, μ αρεσει να με βουτανε.
κουραστηκα με τα αγορακια που τα θελουν ολα(να ναι και αντρουα, αλλα να ειναι και pillow princesses)

και τωρα που ξεγελασα το μονιτορ, παμε για το θεμα που με απασχολει.


σκεφτομαι να παω να κανω εξετασεις...
(χαρα που θα κανουν οσοι με λενε τρελλη)


διοτι ενω παντα ηξερα οτι νιωθω σε μεγαλυτερο βαθμο απο τους υπολοιπους,(μερικοι καλοπροαιρετοι θα το λεγανε ευαισθητη, ενω αλλοι το λενε "υπερβολικη, ενω η αληθεια ειναι οτι εχω διαφορετικη κλιμακα μετρησης.), το αντιμετωπιζα με περισση "ανεση" εφοσον μεγαλωνοντας μου ειχε γινει βιωμα οτι πληγωνομαι ευκολα.
Εμαθα να ζω μ αυτο, κρυφα.

Απορουσα παντα με την αναισθησια, την ελλειψη ευαισθησιας,και ολα τα ωραια της εποχης μας και θεωρουσα τον εαυτο μου "καλυτερο'. Εμαθα να κρυβω πολυ γρηγορα τα δακρυα μου που δεν συγκινουσαν κανεναν.
και η ζωη συνεχιζοταν.



Ομως ο ψιλο ενθουσιασμος που επαθα πριν λιγες μερες με φρικαρε.


Και εξηγουμαι.


Μιλαω με πολυ κοσμο στο ιντερνετ και ποτε δεν ηταν μια φωτο και μια συνομιλια μεσω τηλεφωνου ικανη να με κανει να νιωσω ελξη.
Να που τοπαθα και αυτο, και καλο ητανε.
ελα ομως που ενιωσα τρομερο ενθουσιασμο στην ιδεα οτι ηταν αμοιβαιο.
Μουφτιαξε την μερα.
Χαμογελουσα σαν ηλιθια...
δεν πεινουσα(!!:P)
και ολα τα συμπτωματα που εχει καποιος οταν παθαινει crush στα 15.


Τωρα, που ηρεμησα(βοηθησε και κεινος σ αυτο και ευτυχως), εχω μεινει μαλακας με τον εαυτο μου.
Τι ηταν αυτη η πλυμμυρα ορμονων, φερορμονων και χημικων ουσιων που κατακλυσαν το κεφαλι μου και περπαταγα σε συννεφα φυσικης μαστουρας?
και ενταξει να το παθαινω με καποιον που βλεπω τα ματια του, μυριζω το δερμα του, αγγιζω το δερμα του και νιωθω σεξουαλικη ελξη και γινεται μια ανταλλαγη ενεργειας..

θα μου πεις το τηλεφωνο και το μεσσεντζερ, οι λεξεις...
Ομως δεν ηταν τοσο αμοιβαιο για να τρελλαθω ετσι...


ανησυχησα.
Ανησυχησα οτι αν ενθουσιαστηκα ετσι και δεν εβαλα καθολου την λογικη μπροστα(που να την βρω, ειχε κρυφτει!), τι θα γινοταν αν ηταν καποιος εδω,μπροστα μου, που θα εθρεφε τον ενθουσιασμο μου? που θα μπορουσε ενα εξελιχτει?
καπως ετσι δεν την πατησα και με τον πρωην μου?
Δεν εβλεπα τον χαρακτηρα, τα ψεμματα, τους σκοπους...

Μυαλο δεν εβαλα καθολου??




Σκεφτηκα πολυ.
Ξερω οτι νιωθω οτι και οι αλλοι στο επι 100.
προσπαθω να μην επιβαρυνω τους γυρω μου με την ευθυνη μου και δεν το δειχνω.
Δειχνω ανετη ακομα και σε πραγματα που δεν θα επρεπε γιατι απο μικρη εμαθα οτι τα περισσοτερα που με πονανε η μ αγγιζουν δεν ειναι ο μεσος ορος.Και ετσι δεν ξερω ποτε πρεπει να δειξω ενοχλημενη και ποτε οχι...ειναι πολυ κουραστικο αυτο...να μην ξερεις...
Κοιταξα τον εαυτο μου απο μικρη εως τωρα.
ποσες φορες δεν πονεσα η πειραχτηκα και το εκρυψα?
Μαστερ οφ ντισκαιζ η δικια σου.
Δεν επικυρωνω ετσι ομως τα συναισθηματα μου ουτε στον ιδιο μου τον εαυτο.
Τι μυνημα περναω σε μενα?

Οτι αυτα που νιωθω δεν ειναι νορμαλ.
Δεν εχουν σημασια.
Δε θα επρεπε να υπαρχουν.


ωραια.


και τωρα?


Κοιταω να δω αν υπαρχει κατι ορμονικο, αν λειπει καποια χημικη ενωση, και πλεον λεω οτι κατι δεν παει καλα με μενα?
Η το δεχομαι σαν μερος του εαυτου μου?

Νιωθω πολυ, και δεν χανω το χαμογελο μου ευκολα.
Δεν πεφτω ευκολα.
Παθαινω μια κριση 1-2 ημερων οπου με μαζευουν απο το χωμα μες την αυτολυπηση, αν βρεθουν αιτιες και αφορμες απο ανθρωπους που αγαπω η που με νοιαζουν...αλλα μετα ειμαι καλα ξανα.

Πολυ ψηλα και πολυ χαμηλα.
Ερμαιο του συντροφου η του φιλου.
no wonder που επαθα τοσο μεγαλη ζημια απο τον πρωην αντρα μου.

και νο wonder που εκανε τοσο πολλα.
Εχαψε το παραμυθι μου, οτι ταχα μου, αντεχω.
και φαινομενικα, ναι, αντεχω...


Ομως μεσα μου πεταω στα ουρανια σαν 12χρονη παιδουλα με το τηλεφωνο ενος αγνωστου (ημαρτον θεε μου) η πεφτω σε μαυρη καταθλιψη επειδη καποιος κοντινος μου θα μου πεταξει μια κακια επειδη στραβωσε μαζι μου...


και ουτε με το μπλογκ μπορω να καταλαβω αν αυτο ειναι νορμαλ η οχι.


Αν ομως το συνδυασω με τις κρισεις πανικου που παθαινω για το παιδι(και που μεχρι τωρα το δικαιολογουσα με το σκεπτικο οτι εχω αναλαβει πολλες ευθυνες)...μαλλον πρεπει να φυγω απο τον ψυχολογο και να παω στον ψυχιατρο.

Η να παρω τα βουνα και να λαλω με τα κοκκορια στην αυγη...

4 comments:

tctbt said...

Dear lili
Δεν ξέρω τι είδους εξετάσεις πιστεύεις ότι θα σε βοηθήσουν να κατανόησης από τι έχεις έλλειψη -η τι έχεις περίσσευμα- γιατί νομίζω ότι δεν υπάρχουν τέτοιου είδους γιατροί και διαγνωστικά κέντρα. Η στερεότυπες απαντήσεις τον ψυχολόγων- ψυχαναλυτών- ψυχιάτρων είναι καλές στο να κατανόησης το πρόβλημα, που μάλλον εσύ το έχεις κατανοήσει ήδη. Η λύση είναι μόνο δική σου απόφαση.
Και στο κάτω κάτω εάν σε ενοχλούσε τόσο πολύ η αντιμετώπιση που έχεις στο θέμα θα άλλαζες ενστικτωδώς. Άρα μάλλον το αντέχεις ακόμα. Όπως πολύ άλλοι και εμένα συμπεριλαμβανομένου.
Ίσως σε βοηθήσει- με εμένα πέτυχε- η εικόνα του εαυτού σου μετά την υποτιθέμενη γιατρειά του προβλήματος.
Πως θέλεις να σε φαντάζεσαι δηλαδή?
Μια γκόμενα που δεν δίνει δεκάρα για κανέναν? Που δεν μπορεί να αγαπήσει και άρα να αγαπηθεί πραγματικά. Που αλλάζει άντρες όπως αλλάζει σλιπάκια.
I have been there. Όχι ως γκόμενα αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. It’s not good at all.
Στην πραγματικότητα το χάδι στην γυμνή πλάτη του ανθρώπου που αγαπάς, και σε αγαπάει, είναι καλύτερο ερωτικά ακόμα και από την πραγματοποίηση της πιο πρόστυχης ερωτικής φαντασιώσεις μας.
Για να φτάσεις όμως σε αυτό το συμπέρασμα πρέπει να έχεις χάση πολύ χρόνο και να έχεις αναλωθεί σε τύπους σαν τον πρώην σου η ακόμα και σαν εμένα πριν από 5 χρόνια.
Ο ενθουσιασμός δεν είναι κακός αρκεί να ξέρεις την ύπαρξη του και το μέγεθος του και να πράττεις με αυτά ως δεδομένα.
Δεν είναι η σωστή λύση να τον καταπολεμήσεις, νικήσεις και τελικά εξαλείψεις.
Αλλάζει πολύ ο άνθρωπος έτσι.
Και αλλάζει άσχημα.

Lili said...

Aναφερθηκα στα ερωτικα και ισωςε να μην επρεπ γιατι παραπλανησε απο τον αρχικο προβληματισμο μου...

Ζω ΕΝΤΟΝΑ τις χαρες μου, τις απογοητευσεις μου, και ακδηλωνομαι αναλογως.
με εντονα γελια,χοροπηδητα, υπερμετρη αισιοδοξια η με φωνες, τρελλη οργη (an einai kati poy ginetai synexeia kai apo to idio atomo px) και μαυρη καταθλιψη(ευτυχως κραταει λιγο) και καπου νομιζω οτι δεν ειναι κατι κοινο που εχουν οι υπολοιποι μαζι μου.

Το σοι μου, ναι.
Αλλα παnτα πιστευα οτι στο σοι μου ειναι τρελλαρες.
:P

Valeria said...

filenada min masas, afto to internetiko ksespasma twn perisevamenwn ormwn einai sinithes (i, an oxi sinithes, einai kati pou simvainei). Kai mena me talanizan ta idia erwtimata otan efaga to flash. Meta mou perase. THELEIS na noiwseis entona, exeis tin anagki na noiwseis entona kai ti pio efkolo apo enan agnosto sto net pou den exei kai sinepeies (enas agnwstos ektos net tha eixe parenergeies apo tsimpourokatastasi ews viasmo, leme twra). Opote, erwtevesai ton eafto sou mesa apo ta aposiopoiitika tou msn. Meta sou pernaei standar.
Parto apofasi. Eisai sta high sou. Kai, distixws, tha sou perasei.

Markos said...

Και τώρα εγώ με όλη τη ..στραβοκεφαλιά που με διακρίνει, θα αναρωτηθώ φωναχτά:
Δηλαδή όποιος έχει ζωντανά συναισθήματα είναι για τον ψυχίατρο;

Tην Καλημέρα μου

My first book

My first book
A funny Homebirth