Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Friday, June 16, 2006

Αγαπουλες και φιλακια

Δεν ξερω αν ολα τα παιδια ειναι ετσι...αλλα μενω μαλακας ωρες ωρες.
Στο παιδικο παρτι σημερα, η Ευη, ενας αγγελος, χτυπησε την μικρη και σηκωθηκα μολις ακουσα το γνωριμο κλαμμα.
Τις εφερα και τις δυο πιο κει και ρωτησα πρωτα την Ευη αν την χτυπησε. Το αρνηθηκε.
Γυρισα να δω την κορη μου. Δεν κλαιει ποτε χωρις λογο και η μυτη της ηταν κοκκινη.
"τι επαθες?"
"με χτυπησε....Δεν μ 'αγαπαει"
Η στεναχωρια ζωγραφισμενη στο προσωπο της...περα απο την κατακοκκινη μυτη που πρεπει να πονουσε αρκετα.
Εμεινα λιγο χαζεμενη με το που εδινε βαρος. Την αμεση ερμηνεια ενος γεγονοτος
"Ευη, καταλαβες; Νομιζει οτι δεν την αγαπας"
Κρατησα την αναπνοη μου.
Τι θα εκανε; Θα αδιαφορουσε και θα εφευγε? θα ελεγε ενα τυπικο συγγνωμη? θα φοβοταν?
Θα κοροιδευε? Θα αναγκαζομουν να ειμαι απλως μαρτυρας ενος "γεγονοτος" της ζωης, απο αυτα που "συμβαινουν" και να κανω την καρδια μου πετρα οσο η κορη μου θα μαθαινε με τους συνομιληκους της, χαρες, λυπες, απογοητευσεις και στεναχωριες;
Προσωπακι θλιμμενο, ματια βουρκωμενα.
"μα την αγαπαω"
"πες της το τοτ..." δεν προλαβα να τελειωσω την φραση.
Η Ευη με εσπρωξε προσπαθωντας να φτασει αυθορμητα στην μικρη.Τα δυο παιδια αγκαλιαστηκαν και φιληθηκαν στο στομα.
Σαν μια καρτ ποσταλ της Αν Γκεντες, ...με τοση θεληση να φυγει η στεναχωρια και να αποκατασταθει η αγαπη, που βρηκαν μονα τους την λυση μολις καταλαβανε τι παιχτηκε.
Φυγανε τρεχοντας να παιξουν ενω σκεφτομουν πως η αγαπη ειναι αυτο που μας κανει να νιωθουμε καλα μες το πετσι μας
οτι ηλικια και να ειμαστε.

Η ελλειψη αγαπης ποναει.
Και απο παιδι και απο τρελλο...ξερετε τι λενε



http://www.adlerpainting.com/images/murals/large/Toddlers_Kissing.jpg

3 comments:

bluesmartoulis said...

Αχ βρέ Λίλη!!! Πόσο όμορφα γράφεις και περιγράφεις!!!
Τα γλυκά μου τα μωρά.
Είναι τόσο αγνά, τόσο αυθόρμητα, τόσο αληθινά!!!
Που πηγαίνει όλη αυτή η αλήθεια καθώς μεγαλώνουμε?? Γιατί αυτός ο αυθορμητισμός και η έκφραση συναισθημάτων συρρικνώνεται και μας συρρικνώνει?
Οι μανάδες έχουν ένα ατού: Ξαναγίνονται μωρά με τα μωρά τους. Μα σε λίγα χρόνια, για να μπορέσουν να τα προστατέψουν απ΄τις κακοτοπιές αναγκάζονται να τους μάθουν όλα αυτά που πρέπει να ξεχάσουν.
'Ενα συναίσθημα, όμως, όσο κι άν θέλουμε δεν ξεχνιέται: Αυτό που δημιουργείται μέσα σου όταν νοιώθεις ότι σ΄αγαπούν. Γιατί το νοιώθεις - δεν χρειάζεται να στο πούνε.
Πολλά φιλιά στο αγγελούδι σου.....

Marilina said...

πωπωω πόσο όμορφη η εικόνα που περιγράφεις... =)

θοδωρής said...

σχεδόν ένιωσα το φιλί...


P.S. ωραίο το καινούργιο σου μπλε "φορεματάκι"

My first book

My first book
A funny Homebirth