Αναδημοσιευστε ό,τι θελετε αρκει να βάλετε πηγή από κάτω.
Η αναδημοσιευση των σκιτσων και φωτογραφιων επιτρεπεται κατοπιν αδειας για να νιωσω σημαντικη και γιατι δεν μεγαλωσατε σε σταβλο.:P


Monday, May 28, 2007

Σε λυπαμαι

Καποτε ειχα πει οτι οι αντιδρασεις των ανθρωπων λενε πολυ πιο πολλα για το τι εχουν στο μυαλο τους απο κεινον που δρα in the first place. Καποτε, το μπλογκ αυτο ηταν ενα παρθυρο στο οποιο εβλεπα αντιδρασεις και μαθαινα τον κοσμο γυρω μου. Πιο πολυ βεβαια μαθαινα το ποσες μαναδες καπνιζαν στην εγκυμοσυνη τους πριν 20-30 χρονια, αλλα δεν θελω να γινω κακια και σταματω εδω.
Με αφορμη την κουβεντα που ειχαμε με τον Νικ περι αξιοπρεπειας,και την απρακληση μου να το γραψει στο μπλογκ του και κατα συνεπεια τον ορισμο του αλητοβιου (αξιοπρεπεια ειναι να μην επιτρεπεις να σε λυπουνται) εχω κανει καποιες σκεψεις απο χτες και θελω να τις μοιραστω εδω γιατι obviously, δεν συμφωνω.

Η λυπηση, για μενα δεν ειναι κακο πραγμα, και δεν καταλαβαινω γιατι τοσος κοσμος την απεχθανεται.
Θα δω μια μητερα στον δρομο με το παιδι να ζητιανευει, θα λυπηθω και θα βαλω το χερι στην τσεπη.
Ο διπλανος μου εχει φαει τα μουτρα του και υποφερει, θα κρατησω το στομα μου κλειστο και δεν θα του πω οτι πιθανον δεν προσεχε, I m giving him a break,
ο γκομενος μου με απαταει με την αδελφη μου, οι γνωστοι μου θα μου δωσουν την παρηγορια που χρειαζομαι μεχρι να επανελθω στα νορμαλ μου ψυχολογικα επιπεδα.
Το να λυπασαι καποιον ειναι ενας μηχανισμος που σου επιτρεπει να συμπασχεις, να κατανοεις και να βοηθας τον αλλον.
Ο κοσμος ειναι πολυ σκληρος για να μην εχουμε χωρο για την λυπη.
Και οσο μεγαλυτερο το παραπονο, τοσο μεγαλυτερη η αναγκη να μας αγκαλιασουν, οπως οταν ειμασταν παιδια.Ο ανθρωπος που ανοιγεται και παραδεχεται οτι εδω, εφαγα τα μουτρα μου, εδω μου ετυχε κατι κακο, εδω, ποναω, ειναι για μενα, καταβαθος ενας ρομαντικος που πιστευει οτι οι διπα του ειναι σαν και κεινον.
Βεβαια μερικοι εχουν κανει αυτον τον μηχανισμο ψωμοτυρι και το παιζουν "μαρτυρες" αλλα αυτο ειναι μια αλλη ιστορια.


Οταν ακουω καποιον να λεει δεν θελω να με λυπουνται, διακρινω α)εγωισμο και β) φοβο.
Φοβο οτι θα δειξει τα μαλακα σημεια του και ο αλλος θα πατησει επανω για να νιωσει καλυτερα για τον εαυτο του.
Ομως δεν ειναι ετσι, τουλαχιστον οχι στην δικη μου κοσμαρα.


Σπανιως εχω πει " δεν θελω να με λυπασαι", και αυτο οταν ηταν καποιος που με ενοιαζε να ειμαστε ισοτιμοι, συνηθως ερωτικα. Εκει μπαινει αλλη αναγκη. Η αναγκη να με αγαπα, να με εκτιμα και να υπαρχει ισσοροπια.
Ομως σε ολους τους υπολοιπους, φιλους, αγνωστους, γνωστους, δεν με ενοχλει το να στεναχωρεθουν για μενα και να με αγκαλιασουν, το εχω αναγκη εκεινη την στιγμη.
Και δεν νιωθω οτι χανω την αξιοπρεπεια μου παρα μονο αν ο δεκτης νιωσει την αναγκη να μου δειξει οτι με περιφρονει, ειτε γιατι ανοιχτηκα, ειτε γιατι μου τυχανε διαφορα.
Ομως αυτο δεν ειναι δικη μου αντιδραση, αλλα δικη του.
Και ενω η πραξη του μπορει να περιεχει κεκαλλυμενη εχθροτητα-οχι απαραιτητα προς εμενα αλλα προς την αολη κατασταση, εγω λυπαμαι για κεινον που δεν μπορει να νιωσει ενα απλο συναοσθημα οπως η συμπονια, η εχει αναγκη ναπατησει πανω σε καποιον που ειναι ηδη κατω και ανοιχτος σε βολες, για να νιωσει πιο σημαντικος.


Μηπως τελικα δεν ειμαι αξιοπρεπης;
Μηπως μου λειπει ο εγωισμος η η εξυπναδα να κινουμαι με αλλους, με τον δικο τους κωδικα;
Μηπως δεν με νοιαζει, στην τελικη;

4 comments:

Λόλα said...

νομίζω πως το χειροτερο απ ολα ειναι η αυτολυπηση...

Lili said...

χειροτερο;
Somehow i dont think you get it.
δεν υπαρχει κριτικη στο σκεπτικο μου.
Προσωπικα με πιανει μια αυτολυπηση μια φορα τον μηνα, συνηθως για μαλακια, παραπονιεμαι και την αλλη μερα με πιανει τρελλο γελιο με το ποσο σκοτεινα μου φαινονταν ολα.

Αλλα φανταζομαι ειναι αναγκαιο.
Σαν να σταματας σε μια σταση οπου ειναι οκ να χαιδευτεις και να παρεις συναισθηματικες δυναμεις.

Alitovios said...

Η ανάγκη που έχεις να σου στέκονται και να σε καταλαβαίνουν κάποιο άνθρωποι δεν σημαίνει πως πρέπει και να σε λυπούνται. Άλλο συμπόνια, άλλο λύπηση. Λυπάμαι κάποιον σημαίνει πως απεχθάνομαι την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, έστω και υποσυνείδητα και κατά συνέπεια δεν μπορώ να ταυτιστώ μαζί του. Οι άνθρωποι όταν λένε σε κάποιον «είσαι για λύπηση» δεν εννοούν κάτι καλό.

Lili said...

το "εισαι για λυπηση εχει περιφρονητικο και εχθρικο μυνημα, μονο λυπηση δεν εκφραζει, αν μου επιτρεπεις την παρεμβαση- και το χρησιμοποιουμε λαθος, κατ εμε.

Το " το λυπηθηκα το καυμενο το ζωο υπεφερε" η ακομα και το "την λυπηθηκε η ψυχη μου με το κλαμμα που εριξε" ειναι πιο πολυ στο δικο μου frame of mind σαν σωστη χρηση της λεξης.

My first book

My first book
A funny Homebirth